Kitabın her sayfasında nefesime bir acı, kalbime bir "huzursuzluk" sindi. İnsanların hayatları, bizlerin önyargılarından daha önemsiz olduğunu ne güzel anlatmış Livaneli. Boğazım düğümlenerek ve elimi açıp şükrederek bitirdim romanı ve en kötüsü bir kadın olarak Meleknaz'ın, Zilan'ın, Nergis'in yaşadıkları onların bedenine dokunan soğuk elleri öpmeye çalışan kokulu ağızlarını pis bakışlarını bedenimde hissettim. Sanırım bu kitabın büyüsü de buydu. Fazla söze ne hacet her zamanki gibi bir Livaneli klasiği...
··
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.