Puan vermedi·150 syf.··
Beğendi
·2022 2. kitabı
·26 saatte okudu
·Okunma: 05 Ocak 2022 13:43
"farkındalık eşiği ile mantığın eleğinden geçirince hayatı; ona çokta iyimser bir köşeden bakılamıyor.
karamsarlığı bilinç besliyor ise,
iyimserliği besleyen şey ise inanç ve umuttur.
inanç, umut ve zeka bir arada olabilir. evet iddia ediyorum hâlâ olabilir.
tüm karamsar perdemi yırtıyor mesela ufak detaylar ile bir şeylerin güzel olabileceği umudu."
Bunu diyen "ben" bir süre sonra yine şöyle fısıldıyor;
"Bazı umutlar yere çakılma hızının hesabını karıştıran bir şeydir."
Var olan ben ile ulaşmak istediğim benin farkındalığının, tinde oluşturduğu köprü üzerinde yürümeye başladığın anın umutsuzluk doğurduğunu tecrübe etmeyen var mıdır ?
Fakat umutsuzluk o noktadan doğan bir şey değildir, temsil ettiği zaman o anın belirteci değildir.
Zira umutsuzluk sonsuzlukla ilintili olup, varlığının kabuğunu bilinç ile kırmaktadır. Bilinç ise; istenç ile çoğalıp eksilen bir olgu olduğu için, benler arasında sıkışan kendimizi, umutsuzluğun kucağına bırakıverir.
Kierkegaard, özgürlüğün diyalektiği yanı sıra umutsuzluğun diyalektiğinden de bahsediyor ve
Benin sentezi üzerinde dururken; bir uçta duran "olan ben" ile diğer bir uçta bekleyen "istenen ben" kavramlarının tinsel işkencesini anlatıyor.
Peki ya umutsuzluğun farkındalığı ?
Kendinizi yoklamadan ayyuka gezen bir umutsuzluk mu barındırıyorsunuz yoksa mahfuz biçimde süzülen bir umutsuzluk mu galebe çalıyor?
Düş gücü ile haddini aşan hudutlar ve tüm olgular yinelenemez mi ? olan inşaa edilirken olabiliri de mümkün kılan yine düş gücüdür.
Ya bu çeper içinde eriyen gerçek ben, umutsuzluğun kapısını aralamaz mı ?
Okurken beni bir sürü soruya gark eden Kierkegaard;
Tanrı kavramını olabilir ile betimliyor, kaderci benin Tanrı karşısında duruşunun asıllığından bahsediyor.
Tüm bunları okurken girift duran her şey zihninize yalın biçimde işleniyor.
keyifli okumalar.
·
167 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.