Uzun bir aradan sonra bu kitapla yeniden başladım Sezgin Kaymaz okumaya. Nasıl da özlemişim…
“Medet” öyküsünde tanıdık bir yüze, Hülya’ya rastlayıp mutlu oldum. Sezgin abimizle atışmaları, “pisss” demesi, hepsi yüzümde tatlı bir tebessüme dönüştü. Her ne kadar bu öykünün sonunda inceden bir ürpersem de birçok yerinde kahkahalara boğuldum. Bu mizahi dilini çok seviyorum Sezgin Kaymaz’ın.
“Hayırlı Yolculuklar” da bir diğer tanıdık hikayeydi çünkü yine Sezgin abimizin lise yıllarına bir yolculuk yapıyorduk bu hikayeyle. Diğer kitaplarını okuyanlar bilir, çocukluk yıllarına ait çokça hikaye vardır ve her biri beni bolca güldürmüştür. İşte bu hikaye o yüzden tanıdık geldi bana. Sanki diğerlerinin devamı gibi. Diğer öykülerini de sevdim ama bu ikisi benim daha çok hoşuma gitti diyebilirim.
·
189 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.