“İnsanların arasındaki sevgi, özellikle de bir anne ile oğlu arasındaki sevgi asla sona ermez, beni anlıyor musun? Sevgi asla tükenmez. Bir nehir gibi sürekli akar, durur. Gözlerini kaparsan o sevginin yüreğinde çoğaldığını hissedebilirsin.“⭐️
Herkese merhaba!
Otizmle küçük yaşta tanıştım. Halamın oğlunu (kuzenim) küçük yaşta otizmli olduğunu öğrendiğimiz zaman her şeyin daha da farklı olacağını hepimiz biliyorduk. Lakin bilmediğimiz tek şey: Otizm neydi? İşte bunu doktorlardan, en çok da yaşayarak öğrendik. Otizmli kuzenimle birçok anımız oldu, iyi veya kötü. Onun için hayat daha da zordu tabii. Biz onu anlıyorduk, ne istediğini biliyorduk bu güzel, lakin toplumun onu anladığını belki de bizim bile anladığımızı düşünmüyordu. Onun farklı, özel olduğunu hepimiz biliyorduk. Ve her şeyden önemlisi bizim gibiydi. Tek sıkıntı ise sokağa çıktığımız zaman insanlar sanki daha önce otizmli bir çocukla hiç karşılaşmamış gibi tepki veriyorlardı. Bu insanın canını sıksa da zararsız, sevgiye bağlı bir çocuk olarak yaşamını sürdürmeye devam etmekten başka çare kalmıyordu. Onlara acıyarak bakmak yerine, halini vaktini sorun lütfen. Her şeyden önce onlar da bir insan ve sizin onlara normal davranmanıza ihtiyaçları var.
Anlaşıldığı üzere eser, otizmli bir çocuğun küçük yaşta evinden ayrılıp “Terapi Topluluğu” yani yaşam merkezine yerleştirilmesini anlatır. Yaşamının sonuna kadar orada yaşayıp tüm duygularını, hislerini ve neler yaptığına şahit olacağınız fevkalade bir eser.
Okumaya doyamadığım bir eser daha. Okumaya başladığınızdan itibaren sizi içine hapsediyor. Yazarların en çok okurlara eserlerini hissettirmelerini çok seviyorum. Orada yaşadığımı, o insanlarla sanki iletişime geçtiğimi hissettim. Bu da beni çok mutlu ediyor.
Bizler bu mükemmel eseri Sevgili #herayyenibirrota grubumuzla birlikte okuduk. İyiki de okuduk. Yeni düşler ülkemizden geçtiğin için teşekkürler #altınçocuk
“İnsanlar hep aynı şekilde bakar ve dururdu zaten. Şimdi neredeyse bir düzine kadarımız bir arada olduğu gibi bakışlarda daha değişikti. Daha uzun bakıyorlar ve sonunda ya kafalarını sallıyor ya da sahte gülümsemeler gönderiyorlardı.”
Kitap ve dua ile