Karşında Ziyâ Yoksa, Âlemde Ziyâ Kalmasa...
Âtîyi karanlık görerek azmi bırakmak...
Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak.
Dünyâda inanmam, hani, görsem de gözümle:
İmânı olan kimse gebermez bu ölümle.
Ey dipdiri meyyit! <<İki el bir baş içindir>>
Davransana... Eller de senin, baş da senindir!
His yok, hareket yok, acı yok... Leş mi kesildin?
Hayret veriyorsun bana... Sen böyle değildin.
Kurtulmaya azmin, niye bilmem ki, süreksiz?
Kendin mi senin, yoksa ümidin mi yüreksiz?
Âtîyi karanlık görüvermekle apıştın?
Esbâbı elinden alınan ye’se yapıştın!
Karşında ziyâ yoksa, sağından, ya solundan,
Tek bir ışık olsun buluver... Kalma yolundan.
Âlemde ziya kalmasa, halk etmelisin, halk!
Ey elleri böğründe yatan, şaşkın adam, kalk!
Herkes gibi dünyâda henüz hakk-ı hayâtın,
Varken, hani herkes gibi azminde sebâtın?
Ye’s öyle bataktır ki: Düşersen boğulursun.
Ümmîde sarıl sımsıkı, seyret ne olursun!
Azmiyle, ümîdiyle yaşar hep yaşayanlar;
Me’yûs olanın rûhunu, vicdânını bağlar,
Lâ’netleme bir ukde-i hâtır ki: Çözülmez...
En korkulu cânî gibi ye’sin yüzü gülmez!
Mâdâm ki alçaklığı bir, ye’s ile şirkin;
Mâdâm ki ondan daha mel’un, daha çirkin
Bir seyyie yoktur sana; ey unsur-i iman,
Nevmîd olarak rahmet-i mev’ud-i Hudâ’dan,
Hüsrâna rızâ verme... Çalış... Azmi bırakma;
Kendin yanacaksan bile, evlâdını yakma!
(....)
.
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
“Üşüdüm diyorsan Güneş olurum,
Yanarım sevginle ateş olurum.
Dolarım havaya nefes olurum;
Gülü susuz, seni aşksız bırakmam.
Gönlündeki derdi siler atarım
Ümit pınarıyla coşar akarım
Kış göstermem sana ben hep baharım
Gülü susuz, seni aşksız bırakmam.”
(Zekai Tunca)
Şarkı sözlerini çağrıştırdı bu şiir bende... Şiirde arzu edilen ve resmi çizilen insan tipi sanki bu şarkı sözleri ile kendini ortaya koyan irade ve aşk sahibi kişi. Hayatımızın her alanına da (başta vatanımıza) bu niteliğimizi taşıyabilirsek ne âlâ!
.
Başlık, şiirin başlığı değildir; bana aittir.
Şiirin mısraları aralıksızdır ama kolay okunması için ikişerli grupladım.