Tanpınar’ın kaleminden çıkan tüm öykülerin tek bir çatı altında toplandığı bu kitap, bir Tanpınar hayranı için maden değeri taşımaktadır. Bu hikayedeki Tanpınar hayranı = benim.
Kitap, üç bölümden oluşuyor, ilk iki bölüm, aslında ayrı ayrı iki öykü kitabı. Bu kitaplar, Abdullah Efendi’nin Rüyaları ile Yaz Yağmuru başlıkları altında daha önce başka başka zamanlarda yayınlanmış. Üçüncü bölüm ise ustanın daha önce herhangi bir kitapta yayınlanmamış öykülerini içeriyor. Hatta en sonda bizi bir de “piyes tasavvuru” karşılıyor. “Son Meclis” başlıklı bu eser, Tanpınar’ın kendi deyişiyle, “5 yıllık bir tasavvur” imiş. Vay annesini!
Gelelim öykülere. Benim için şu mesele artık açıktır: Tanpınar’ın romanları, öykülerine galebe çalar. Öyküleri kötü olduğu için değil, romanları çok iyi olduğu için. Bir de ben sanırım Tanpınar’ın anlatımındaki o müziğin kesilmeden, uzun bir anlatı olarak akmasını daha çok seviyormuşum. Yani kendisinden talep ettiğim tekicik bir şarkı değil de, iki saatlik bir dj setiymiş. Süregiden anlatıya kapılmak, odaklanmamı da kolaylaştırıyormuş nitekim. Öykülerin içine girebildiğimde yine aynı edebi-transa geçebildim ve fakat bağlamdan kopup kendimi geri taşıdığım anlar da yaşandı.
Son söz ise, kurgu metinler hakkında inceleme okumayı sevenler için. Yaratıcı yazarlık hocam, kıymetli Murat Gülsoy’un “602. Gece: Kendini Fark Eden Hikaye” eserinde bir Tanpınar bölümü var ki, Tanpınar’ın kendisini okurken aldığım keyfe benzer bir duygu durumuyla okudum. Hoca esasında Tanpınar’ın öykülerini ameliyat masasına yatırmış ve fakat örnekleri, karşılaştırmaları ve çizilen genel tabloyu tam anlamıyla idrak edebilmek bakımından romanları bilmenin yararı muhakkaktır.
İşte böyle. Tanpınar hayran kulübü lokalinden sevgiler!
·
830 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.