Cengiz Aytmatov kalemini sevdiğim yazarlardan. Daha önce Gün olur Asra Bedel, Beyaz Gemi kitaplarını da okumuş çok etkilenmiştim. Bu kitabı da okurken daha önceki duyguları yaşadım. Boğazım düğümlendi, gözyaşlarıma hakim olamadım. Aytmatov kitaplarında yaşadığı coğrafyayı, insanları ve insanların kaderini ustalıkla işler. Bu nedenle kitaplarını okurken yazarın dili sanki bir dostunuzun derdini dinler havası verir.
Kitaba dönecek olursak yine bir savaş ve yitirilen umutlar, hayaller... Yaşlı Tolgonay' ın bir köyde kocası Suvankul, oğulları ve geliniyle verdiği yaşam mücadelesini anlatıyor. Tolgonay üç oğlunu ve kocasını savaşa gönderir. Tazecik gelini Aliman ile bir başına yaşamaya çalışırken savaşın acımasızlığı karşısında dimdik durmak için çok gayret sarfeder.
Savaş yine derin acılarla birçok yuvaya ateş salmaktadır. Savaşın acımasızlığını şu sözler çok iyi özetliyor.
"- Bari ben, oğlunun yolunu böyle gözleyen anaların sonuncusu olsam... Allah hic kimseye demir rayları kucaklatmasın, hiç kimsenin başını traverslere vurdurtmasın."
Kitaptan alıntılar;
"Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, cevremizle, cevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk, birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor."
" İşte o anda anladım ki bir ananın mutluluğu, milletin mutluluğundan doğuyor, aynı kökten olan ağacın dalları gibi bir kökten geliyor. Kaderi de onun kaderi ile bir oluyor."
" Hal bir denizdir. Derin yeri de vardır, sığ yeri de..."
" İyilik, yola düşen, yoldan toplanan bir şey değildir. Tesadüfen ele geçen bir şey değildir. İnsan iyiliği ancak başka bir insandan öğrenir."
" Bir insanın kaderi, dağdaki patika gibidir: Bazen çıkar, bazen iner, bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun başına böyle bir yolda ilerleyemez, ama bileşenler, birbirine omuz verenler her engeli aşarlar."
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.