Temelde üst sınıfa çıkmak, üst sınıfın gözüne girmek, onlardan biri olmak yolunda çalışan kahramanımız Golyadkin'in bu mücadele içerisinde "ÖTEKİ'leşmesi" işlenmiş. Kahramanın halinden mutlu olmadığı açıktır. Kendi bulunduğu seviye onun için yetersiz. Amacı bu sınıftan kurtulmak, bir üst sınıfa çıkmaktır. Bunun için üst sınıf gibi davranmalı, onlar gibi giymeli onlar gibi içmelidir. Üst sınıfa geçişin yolunu böyle bulur. Ancak o sınıfın kapısından giremez. Hatta yaka paça dışarı atılır. İki sınıf arasındaki uçurum tüm ürkütücülüğüyle yüzüne çarpar kahramanımızın. Bu durum onu afallatır ve beceriksizleştirir. İşte bundan sonra Öteki'yle karşılaşır. Öteki, aslında yazarın belirsiz bıraktığı karakter. (Her ne kadar asıl kahramandan başkaları da görüyor olsa gerçekliği var mı anlamak zordu)
"Öteki" asıl kahramanımızın aksine üst sınıfta kendisine kolayca yer edinir. Bundan sonra Golyadkin'in çatışması bu karakterledir. Onu takıntı haline getirip onunla mücadeleye girer. Tabii sonunda da delirir.
Spoilerden kaçınmaya çalışarak yazmak istesem de pek mümkün olmadı açıkçası.
Yazarın ikinci romanı. Ben de kronolojik bir sırada okuyorum. Henüz ikinci kitapta Dostoyevski isminin neden bu kadar büyük olduğunu gösteren bir kitap olduğunu söylemek lazım. Çarlık Rusya'daki Sınıfsal ayrım gerçekliğini kıskançlık, dürüstlük, şizofreni, aşağılık kompleksi, paranoya gibi temalarla görüyoruz bu kitapta. Kendini kabul ettirme, bir üstte çıkma mücadelesi insanı yoruyor. Bu yorgunluk insanı ötekileştiriyor. Üste çıkmayı başaran başkası da olsa bu kez onunla mücadeleye giriyoruz. Bu "Öteki Biz" olsak bile.
·
387 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.