Pandemi sebebiyle buz patenini bırakmış, şu ansa sınav sebebiyle devam edemeyen biri olarak kitaptan belli bir beklentim vardı. Ancak kitap kesinlikle beklentilerimi karşılamadı.
Henüz kitabın ilk sayfalarındayken neye uğradığımı şaşırdığımı söyleyebilirim. Kadın bir yazarın oluşturduğu kadın karakterlerin kendilerini bu kadar objeleştirmeleri ilginçti. Henüz 13. sayfadayken “Belki bu sene ikimizden biriyle olur.” sözüyle karşılaştıktan sonra 15. sayfada “Buzda Sevişen Adam’ı istiyorum!”, “Allah’ım, onu bir geceliğine bana verebilirsin. Cidden sevgilim olmasın ama bir geceliğine benim olsun.” sözleriyle karşılaştım. Neyse ki sonraki sayfalarda bunlar bu kadar yoğun değildi.
Saçma gelen noktalardan biri Yağız’ın bir anda Şeyda’yla ilgilenmeye başlaması. Beraber tek sırt çantasıyla 8 ülke geziyorlar. Aynı yatakta olmasa da aynı otel odasında kalıyorlar. İlginç! Tanımadığın bir adamla 8 ülke gezmeyi kabul ettikten sonra aynı odada kalmak? Tanımadığın bir adamla? Risk. Sadece risk.
Çok anlamsız sözler vardı. Mesela “Sen intihar mı ettin?” gibi. İntihara teşebbüs olmasın o? Selam, ben intihar ettim, nasılsın? Bunun dışında Yağız restore edilen şeylerden hoşlanmadığını söylüyor. New York’un en sevdiği şehir olduğunu, çünkü metrosuna bile el değmediğini söylüyor. Eğer doğruysa “gidilecek yerler” listemden New York’u çıkarabilirim. Çünkü metrolar süs eşyası değil Yağızcığım.
Uzatılmış salak saçma sözlere de örnek vermek isterim. “Vücudunun başka hiçbir yerinde ne bir dövme ne de bir iz yokken, neden sadece bileğinde bir iz ve kalbinin ortasında da o izin gölgesi gibi duran bir dövme var?” Hımmm. Yazarın bize aktardığına göre iki karakterin de psikolojik problemleri var. Bunu kesinlikle dert etmiyorum, ancak düşünmenizi isterim: Sizin de problemleriniz var, karşı taraf gibi siz de bileklerinizi kesmiş, madde kullanmışsınız vb. Yani tüm bunların anlamını biliyorsunuz. Çektiğiniz acı gözünüzün önünde. Böyle bir cümle kurar mısınız? Bence bahsetmek bile istemezsiniz. Fakat ana karakterimiz, en mantıklımız, Şeyda pek umursamıyor. Daha doğrusu yazarımız pek umursamıyor.
Kitaptaki hissizleşme yöntemi olarak gösterilen buz pateni bence hissetmek için yapılacak bir spor. Soğuk havayı, rüzgarı, hızı hissedersiniz. Altında bıçak olan bir ayakkabıyla neredeyse uçarsınız. Benim gözümde buz pateni budur. Ayrıca bazı detaylar bana mantıksız geldi. Kitapta bahsedilenlerin salchow, axel ve sit spinden ibaret olması komikti. Axel çalışan biri sit spinden fazlasını yapar arkadaşlar, camel spin (yazılıştan emin değilim, bırakalı 2 yıl oldu.) gibi. Birkaç yıllık deneyimim olduğu için çok gözüme battı bu detaylar.
Karakterlere falan pek ısınamadım da.
Önermiyorum. Bu kitaba para vermek yerine ödünç aldığım için memnunum.
İyi günler.
·
1.661 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
bu arada varmısın da da kesin böyle düşünrceltik orda da bad boy bi akın vardı. bence yazar eğlencrli birisi ve hafiften özeniyor.?
