Kitap bilindiği üzere Steinbeck için de, okurları için de onun başyapıtı, ustalık eseri. Yazardan daha önce Fareler ve İnsanlar ile Gazap Üzümleri kitaplarını okumuş biri olarak az çok diline, tarzına aşinaydım. Toplumsal konuları yazışı beni çok etkiliyordu. Gerek değindiği noktalar, gerekse konuyu ele alış biçimi. Bu kitaba da kendisine hayran olduğum için büyük bir hevesle başladım anlayacağınız. Okurken bir an bile sıkmadı, artık bitsin yahu dedirtmedi. Yine yazara has bir şekilde onlarca karakter vardı. Her birinden az çok bir şeyler aldım, öğrendim. Özellikle Samuel Hamilton ve Lee’den.
Bazılarında ise saf kötülüğü gördüm, içimdeki kötüye hükmetmezsem ne yapabilirim diye düşündüm. Herkesin içindeki iyilik ve kötülük beni bazı yerleri okurken tedirgin bile etti hatta. Çünkü karakterlerin simgelendiği bir kitap okuyordum. Birine bakınca tamamen kötülüğü iliklerime kadar hissediyordum, diğeriyse fazla iyi olunursa -gözünün önünü görmeyecek kadar- hayat nasıl tepetaklak olur onu fark ettiriyordu.
Konusundan bahsetmemeyi yeğliyorum ama şunu söyleyebilirim ki; aynı anda hem kötü kadın/erkek olsun hem Habil&Kabil usulüne gönderme yapan kardeşler olsun -bu kısmı beni çok kırdı- hem de bilge karakterler olsun ki onlara ve bana yol göstersin istiyorsanız Cennetin Doğuşu tam olarak öyle bir kitap. Okurken her sayfada keşke benim de öyle dostlarım olsa dediğim Hamilton’lar tam öyle bir aile.
Kitap yazarın diğer eserlerine göre daha kırsal hikayesi ve daha bireysel. Ancak yine de muazzam. Bu yılın en iyileri için birinci sıradan giriş yaptı bile.
Kitaptan birkaç alıntı bırakıp, sizi bu cümlelerle baş başa koyuyorum o halde şimdi:
“Hikayemiz tek bir hikaye. Bütün romanlar, bütün şiirler, içimizdeki hiç bitmeyen iyi-kötü çekişmesi temeli üzerine kuruludur. Ayrıca bana öyle geliyor ki, kötülük hiç durmadan yeniden canlanıyor; oysa iyilik, oysa erdem dünyadaki her şeyden köklü ve saygındır.”
“…hayatımı bir çeşit müzik gibi görüyorum; her zaman iyi bir müzik değil ama yine de bir formu ve ezgisi var. Uzun zamandır hayatım orkestra olmaktan uzak. Tek bir nota -değişmeyen bir keder.”
“İyileşiyorsun,” dedi Samuel. “Bazı insanlar, iyileşmenin hastalıklarının şanına hakaret olduğunu düşünür. Ama zaman merhemi sana filan bırakmaz. Beklerse herkes iyileşir.”
Kitabın konusuna detaylıca değinmek istemem çünkü toparlayamayacağımı biliyorum. Oldukça fazla karakterler var ve her birinin önemi büyük. Anlata anlata bitiremeyeceğim bir kitap olsa da spoilersız okumanız sizin için daha güzel olur diye düşündüm.
Hoşça ve kitapla kalın.
·
290 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.