Emir ve Hasan Kâbil’de birlikte büyüyen iki çocuk. Dostluk, kardeşlik, sevgi, masumiyet, sadakat ve daha birçok şeyi barındıran bir ilişki. Aradaki farklılıkları hiçe sayan bir “bağlılık”. Birlikte geçirilen zaman, birlikte
geçirilen yaşlar. Küçük dünyalarında var olan büyük mutluluklar, umutlar.
Khaled HOSSEINI’in kaleminden dökülen bu muhteşem eser, Hosseını tarafından çocukluk nedir bilmeden yaşam mücadelesi vermek zorunda bırakılan; darmadağın olmuş hayatlarla tutunacak bir dal arayan Afganistan'ın çocuklarına adanmıştır.
Kitabın içersinde yer alan ve defalarca gözünüzün dolmasına sebep olan, bu düzeni sorgulatan durumların, kitabı bitirdiğinizde geride bırakamayacağınız kadar gerçekliğe sahip olması kalbinizi paramparça eden, sözünüzün tükenmesine sebep olan bir noktadır.
Kitaptaki olaylar Emir tarafından anlatılmaktadır. Oldukça akıcı bir dile sahip bu kitapta birçok duruma şahit olacak, tabiri caizse iliklerinize kadar her duyguyu hissedeceksiniz. Bu noktada yardımcı olan en önemli unsurlar şüphesiz kusursuzca yapılan tasvirler ve psikolojik tahliller. Başından sonuna kadar heyecanı ve merakı doruklarda yaşadığınız kitapta; küçük dünyalardaki maceralar, korkular, ihanetler, vicdan hesaplaşmaları, ayrılıklar ve daha birçok şey mevcut.
Bitirdiğinizde arkanızda altı çizilmiş birçok satır bırakacağınıza eminim. Ancak bana sorarsanız kitabı özetleyen cümle: “Vicdanı olmayan, iyiliği bilmeyen bir insan acı da çekemez.” cümlesidir. Emir vicdanlı ve iyi bir insandır. Bunun içindir ki vicdanıyla kavgası ne kadar uzağa giderse gitsin 25 yıl boyunca devam etmiştir. Ancak bu iç hesaplaşma dâhi yaşanacakları engelleyememiştir. 25 yıl sonra yaşanılanlar bazı şeylerden kaçınılmayacağının sadece ertelenebileceğinin en net kanıtıdır.
Okumakta kesinlikle geç kalınmaması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Keyifli okumalar.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.