“Denize atılan bir şişe her kitap. Asırlar, kumsalda oynayan birer çocuk. İçine gönlünü boşalttığın şişeyi belki açarlar belki açmazlar.” Alıntısıyla başlamak istiyorum çünkü açtığım şişe Cemil Meriç’in gördüğü ülke değil bizzat kendisiydi. Altını çizmeden geçtiğim sayfalar yok denecek kadar az ya kendimden bir şey buldum ya da bunu açıp tekrar tekrar okumalıyım dedim. “Her kitapta kendimizi okuruz. Onları dolduran senin kafan, senin gönlün.” Okuduklarımı, fikirlerimi sorguladım kolayca her ideolojiye girmeye yatkın olan bu yapıdaki kusurlarımı fark ettim. Hiç kuşkusuz Cemil Meriç tarihimizde fikirleri ve aydınlığıyla en büyük şanslarımızdandır. Görmeyen gözlerine rağmen Fildişi kulesini kendine zindan etmek yerine okurlarına fikirleriyle aydınlık olmayı seçmiş ve başarmış. Anlayarak, üzerinde düşünüp özümseyerek okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.