Dostoyevski çok özel bir kalem. Bunu da 25 yaşında ilk kez yazdığı "İnsancıklar" kitabı ile bir kez daha görüyoruz. Bir yazar bütün duyguları nasıl bu kadar derinden hissettirebiliyor, gerçekten her okuduğumda hayran kalıyorum.
Kitabın asıl adı "Zavallı Yoksul İnsanlar". Makar Devuşkin ile Varvara Alekseyevna'nın birbirlerine yazdıkları mektuplardan oluşuyor. Yoksulluğun pençesinde olan bu iki kişinin yaşadığı aşk da tam anlamıyla bir çaresizlik. Fedakarlıklar, dramlar ve o kadar acı içeriyor ki...Okurken resmen yüreğim sızladı, üşüdüm, acıktım...
Yazar o dönemin şartlarını çok iyi tasvirlemiş. Keyifle değil de biraz iç burukluğu ile okunacak kitaplar arasında. Ağır bir dili yok, anlatımı ise kusursuz.
Keyifli okumalar dilerim....