”Kimseye söyleyemeden, içimde kaldı kayboldu,” dediğim düşüncelerin, duyguların aynası olsun. Kimse dinlemiyorsa beni—ya da istediğim gibi dinlemiyorsa—günlük tutmaktan başka çare kalmıyor. Canım insanlar!Sonunda, bana, bunu da yaptınız.
İçim bir şey istemiyor ne var ki. İnsanlarımızın ilgisizliği, uzaklığı da canımı sıkıyor. Bir şeyler gelip gidiyor, rüyalarımda bir şeyler oluyor….Aslında çok vaktim var, içim karışık.
Arabanın kapısını açtım arıza olunca. Sanki her şey eskisi gibiydi. Motordan anlamıyordum. Vidalar, teller, şişeler bana bir şey söylemiyordu. Sonra endişelendim: benim vücudumda da belki neler olmuştu?İnsan vücudundan da anlamıyordum. Yıllardır iyi kötü çalışması yeterli miydi? Arabada da daha düne kadar bir şey yoktu. Acaba anatomi patoloji filan mı çalışsam?dedim. Tamirciler de söylüyor: önceden belli eder diyorlar. Sesler değişirmiş. Peki anlamayanlar ne yapmalı o halde? diye soruyorum. Belirli sürelerde bakım yaptırmalıymış. Ben de bir hastaneye mi yatsam?
Sonra hiç bir şey olmamış gibi kaldığım yerden yaşamaya devam ediyorum. Başıma gelecek olayları , yani yapmayı tasarladığım basit işleri göz önünde tutarak endişeleri, önümdeki olayın sonuna kadar erteliyorum. Bugünlerde umutsuzluk var: boyumdan büyük işlere giriştim galiba. Şimdi geri dönmesi de zor. Bu yüzden görünüşte bir şeyler olmak için çabalıyorum. Ne olursa olsun bana saygı göstermelerini istiyorum.
Bana istisnasız herkes kızıyor; kafalarındaki “ beni” bozduğum için.Ben onların hayallerinde tutarlıyım. Belki kendi hayalimde de tutarlıyım. Yaşarken bu iki tutarlığın da dışındayım. Her şeyle sırasında alay ettiğim halde kendimi gülünç durumlarda buluyorum.
Yazarın son yıllarındaki yalnızlığını paylaşmış olduğu Oyunlarla Yaşayanlar kitabının oluşumunu da izleyebileceğiniz , diğer eserlerine de ışık tuttuğu ,yazdığı makalelerinden bazılarından bölümlerin yer aldığı ve pek çok yazar eserden bahsettiği çok severek okuduğum bir eser oldu tabii ki:)
Keyifli okumalar
Hayat bir oyundur.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.