Türk polisiyesi okuyup da yolun Ahmet Ümit'ee çıkmaması imkânsız. İster istemez buraya da uğruyor insan.
Başkomiser Nevzat serisini kısım kısım okurum gibi geliyor. İlk kitap olarak Agatha'nın Anahtarı en azından art arda okuduğum ve kurgu ya da anlatım sorunları, teklemeleri, sürçmeleri içermeyen ve edebiyata da göz kırpan bir üslûp sahibi olması nedeniyle beğenimi kazandı diyebilirim. Öyküleri çok etkileyici bulduğumdan değil, ama yazarın bu kadar rahat olması ve yazmış olmak yazılmış hissi vermeyen bir anlatım tutturmuş olması çok olumlu özellikler olarak göze çarpıyor. Bununla beraber Ahmet Ümit'in en azından bu öykü derlemesinde bir heyecan yaratmadığını, bütün öykülerin birbirini üslûp olarak devam ettirdiğini, ilk ve son öykü arasında tempo anlamında hiç bir fark olmadığını, genel anlamda sessiz sakin akan bir polisiye kitabı hissi verdiğini söylemek gerek. Ahmet Ümit, Nevzat'ı nasıl geliştirdi, anlatımını nasıl daha iyi bir hâle soktu, veya bunları yapamadı mı, anlamak için okumaya devam etmek gerek. Ben de öyle yapacağım gibi.
·
567 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yazarın İstanbul Hatırası adlı kitabını okumuştum. Kitabın yarısı İstanbul'un bazı tarihi yerleri hakkında bilgiydi. Anladığım kadarıyla Başkomiser Nevzat'ın çok fazla seveni var. Bu kadar okunan bir yazarın kurgusunu beğenmediğim zaman kendimi sorguluyorum ama kitabı sevemedim. Diğer kitapları daha güzeldir herhalde. Bana en sevdiğiniz Türk polisiye kitabını önerebilir misiniz üstad?
