Doğu'nun iplerini ellerinde tutan aziz Semerkant...
Başlık ne kadar hoş öyle değil mi? Semerkant,Buhara, Yezd, Nişapur, Kum... Duyduğumuz da hep bir merak hep bir sıcaklık hissederiz. Yabancı değildir oralar bize. Biz asıl O'yuz Semerkant'danız. Çünkü biz Doğu'luyuz. Doğu'yu hissetmek ve anlamak kadar, anlatmakta epey zordur. Çetrefilli bir yoldur oraları okuyucuya geçirmek, hissettirmek. Yazarımız bunu başarıyor. Başarıyor ancak devamını getiremiyor. Sanki kitabı yarısından sonra (173.sayfadan itibaren) başka bir yazar yazıyor. Kitap kopuyor sanki. Yani kopuyor derken; aradan asırlar geçiyor ve bir anda dank diye kendinizi yüzyıllar sonrası, konuşmaların, insanların, olayların ve en önemlisi de hislerin değiştigi bir ortamda buluyorsunuz. Bana biraz sıkıcı geldi bu yüzden. Yaklaşık son 150 sayfasını okurken baya zorlandım. Ancak başta gerçekten çok güzeldi. Yazarın, İran'ı anlatışı, maziyi canlandırışı harikaydı. Tarihi olayları kurgu yardımıyla çok güzel sunuyordu. Bir yere daha değinmek istiyorum. Yazarın bir Türk antipatisi olduğunu düşünüyorum çünkü Türk padişahların güçsüz ve işe yaramaz gösterilişi olsun, cahil ve geri kalınmış hissi vermesi pek hoş değil. Açıkçası tarihi az da olsa bilmeyen biri, özellikle Türk padişahlar hakkında çok yanlış düşünebilir. Ben çok rahatsız olmadım çünkü bunun kurgulanmış bir roman olduğunu biliyoruz. Kısaca toparlarsak, kitabı çok büyük bir heyecanla aldım ancak aynı heyecanla bitiremedim. Okunabilir mi? Kesinlikle. Özellikle Hayyam'ı merak edenler okuyabilir. Sevgilerle...
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.