kitabın adı yeterli aslında: "biz", "ben" değil, tüm insanlar aynı şeyi yapıyor.
tüm etkinliklerin zamanı çizelgeyle ya da kuponlarla belli, serbest zaman çok az, cinsel ilişkiler dahil her şey tek devletin kontrolü altında, her şey şeffaf, her şey herkesin gözleri önünde. hayal gücü yok, rüya yok. tek devlet, bu düzeni övme zorunluluğu, her sabah okunan tek devlet marşı, doğa ve hayvan düşmanlığı, özgürlük karşıtlığı, özgürlüğün mutsuzluk getirdiği inancı... tanıdık geldi mi?
biz; "distopyanın babası" olarak adlandırılan yevgeni zamyatin'in romanı, ilk ütopya karşıtı roman örneği, döneme ve devrim anlayışına göndermeler yapan bir kitap.
tabii ki sovyetlerde hoş karşılanmamış ve avrupada basıldığı 1920'lerden ancak 60 yıl sonra orada yayımlanabilmiş. dönemden ziyade taylorizm'i yani üretimde verim almak için işçileri makine gibi çalıştırmayı, onları denetlemeyi eleştirmesine rağmen.
kitapta her şey matematikten ibaret ayrıca, lisedeki matematik hocam geldi aklıma. insanların isimleri bile yok, herkesin numarası var; parabollere benzetilen insanlar, akla takılıp duran kök eksi bir, dik üçgene benzetilen gülüşler; küpler, üçgenler, uzay gemisi İntegral...
cesur yeni dünya'ya ve 1984'e ilham kaynağı olmuş bu kitap, dediğim gibi 1984'ü okumadım bilmiyorum ama cesur yeni dünya ile biz'i çok benzettim.
biz'in dili daha basit ve anlaması daha kolaydı, ya da çevirmen barış zeren etkisi, mükemmel bir çeviriydi.
"kendi bilincine varmak hastalıktır", "ben bir köleydim ve olması gereken buydu", "insanı suçtan arındırmanın tek yolu özgürlüğünden arındırmaktır"...
222 sayfa, üstte bahsettiğim iki kitabı okuyup sevdiyseniz bu kitabı öneririm.
·
229 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.