"Kim yenildi? Kodamanların yenilgisi başka, aşağıdakilerin yenilgisi başkadır, hiç uymaz birbirine. Hatta bazen yenilgi aşağıdakiler için zafer bile sayılır; yitirilen tek şey onurdur."
İlk kez Bertolt Brecht okudum ve gerçekten çok sevdim, bu oyunu okurken Wolfgang Borchert'in başyapıtı Kapıların Dışında'yı anımsadım.
Brecht 2. Dünya savaşı sürecine girilirken kaleme almış eserini, dönem olarak 30 Yıl savaşlarında geçiyor olsa da herhangi bir fark ne zaman, ne coğrafya, ne millet, ne de uğruna savaşılan din gözetmeksizin savaşın alt tabaka ve üst tabaka için ne olduğunu anlatmış.
Bürokratlar için savaş bir meşkaleden farksızken yoksullar için savaş yok oluşun kanın damla damla akıtılarak gerçekleştirilmesinden başka bir şey değildir.
Cesaret Ana savaş süresince cepheden cepheye evlatlarıyla beraber tabiri caizse tüccarlık yaparak geçinen ve savaşın seyrini elinde olsa rüzgarı kontrol ederek istediği noktaya getirilmesini bekler, pek çok yönden de beklediği gibi olur, Virginia Woolf Bir Hava Taarruzu Sırasında Barış Üzerine Düşünceler kitabında savaşın erkeklerin dünyasında içlerindeki Hitlerizm idealini bastırıp yaratıcı bir düşünce ve telafi verilmesi gerektiğini söylüyor, savaşın pek çok açıdan erkek egemen zihnin destansı şan aracı olduğu ortada, ama bunun bir idealle değişebileceği düşüncesine katılmak istesem bile bana pek inandırıcı gelmiyor, eşitlik ilkesinde varoluşumuzla beraber yaratıcı güç, idealizm, hatta hayatın telafisi hepimizin içinde var fakat bunun baskılanması, baskılanmasına izin verilmesi, hatta bunun tercih edilmesi 21. Yüzyılın gerçeği olmuş vaziyette.
Kısaca ben bu eseri çok beğendim, herkese şiddetle tavsiye ederim.
·
633 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.