Kitabın bana verdiği o mükemmel duygu ile bir kaç kelime etmekten kendimi alamadım. Belki de uzun süredir beni böylesine rahat hissettiren bir kitap okumamıştım. Biraz okuyup uyurum diye başladığım kitabı ne ara bitirdiğimi anlamış değilim. Zaten okurken böylesine güzel bir sohbeti yarıda bırakmak düşüncesi beni rahatsız ederdi. Sohbet diyorum ancak kitap 80 yaşındaki bir kadının kendi torununa yazdığı mektuplardan oluşmakta. Kitabı okurken o torunun sizden başkası olmadığını hissedebilirsiniz ve haliyle sohbet edilen kişi aslında kendinizsiniz. Görüp geçirmiş bir insanın hayatındaki o mükemmel tespitleri, pişmanlıkları, kararları, duyguları beni her zaman pür dikkat dinlemeye itmiştir. Ve bu kişinin duygularını ifade ederken ağzından çıkan kelimelerin tam anlamıyla yüreğinden geldiğini de hissedebiliyorsam tadından yenmeyecek hale geliyor. İç dünyanın aslında hayatın merkezi olduğunu tekrar tekrar anımsatıyor. Ve bize diyor ki;
“Anlıyor musun? İnsanın kendi iç dünyasına bakmak istemediği zaman bahaneler bulması dünyanın en kolay şeyidir. Dıştan bir suçlu her zaman vardır. Suçun - ya da daha iyisi sorumluluğun- yalnızca bize ait olduğunu kabullenmek çok cesaret ister. Gene de sana söylemiş olduğum gibi, ilerleyebilmek için tek yol budur. Eğer yaşam bir yolsa, her zaman yokuş yukarı giden bir yoldur.”
Kader, yazgı, kararlar, iç dünyamız, aşk, karakter, kişilik, mutluluk ve dahi neşe gibi hayatın ta kendisi olan bir çok konuda neler söylediğini bir de yazarın gözünden okumanızı önemle tavsiye ederim. Ve en beğendiğim alıntılardan birini bırakıp gidiyorum;
“Her zaman yapılan yanlış nedir, bilir misin? Yaşamın değişmez olduğunu sanmak, trenin ray değiştirmeden sonsuza kadar gideceğini düşünmektir. Oysa kaderin hayal gücü bizimkinden daha renklidir. Artık çıkış yolunun kalmadığını sandığın bir durumda umutsuzluğun zirveye vardığında, rüzgar hızıyla her şey değişir, altüst olur ve bir andan ötekine geçerken kendini yeni bir yaşantının içinde bulursun.”
Keyifli okumalar.
·
1.107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.