Yıkım: Tek Çıkış Yolu
İntiharı kesin ve tek son olarak gören Caraco, ailesini üzmemek için bu sonu anne babasının ölümüne kadar erteler. Onları kaybettikten sonra artık bekleyecek bir şey kalmadığı için babasının ölümünden birkaç saat sonra hayatına son verir. Ölümünün ardından geride yayımlanmamış birçok eser bırakır çünkü fikirleri sadece yaşadığı döneme değil içinde bulunduğumuz çağa bile ağır gelebilir. Caraco’nun “Yakılmak yerine sessizliğe canlı canlı kapanmış ben.” ifadelerinde bu endişenin yansımasını buluruz.
Kaosun Kutsal Kitabı; inanan ve umut edenler, efendi ve tacirler, ruhbanlar ve politikacılar, üremeyi ve üretmeyi bir amaç olarak görenler için rahatsız edici hakikatler içerir. Yine de yazar, kitabını ahlak ve düzen bekçiliği yapan efendilere, ahlak adına kurban ettiği gençlerin isyan nedenini bildirmek için yazdığını belirtir.
Dünya nüfusu dünyanın kaldıramayacağı bir noktaya ulaşmış, orman ve nehirler yok edilip üzerinde iğrenç şehirler inşa edilmiş ve insanlar labirente benzeyen bu şehirlerde her gün aynı işlere gidiyor, din adamları ve politikacılar tarafından her gün aynı yalanlarla uyutuluyor. Efendilerin düzeninin devam edebilmesi için üremeleri salık verilen -çünkü onlara her daim yeni köleler gerek- ve efendilerin çıkarlarının ahlak ile özdeşleştirildiği ve onların çıkarlarının kendi çıkarları olduğuna inandırılan “böcekleşmiş” kitlenin şehirlerle beraber yok olmasından başka çıkar bir yol olmadığını söyler Caraco. Kitabın birçok yerinde “dünyanın yeniden düşünülmesi”nden bahseden yazara göre bu kaynağa dönüşün tek koşulu, dişi ilkedir.
Düzenin, efendiler için olduğunu, onların güç ve çıkarlarını koruduğunu, kitlelerin ise buna hizmet ettiğini; dolayısıyla sefaletin ve ahlaksızlığın kaynağının da aslında bu yitik kitle olduğunu belirtir. Düşünmeyen, inanç ve umut yemlerini yutan, düzenin bir parçası olan bu kitlenin, merhameti hak etmediğini dile getirir. Dünyanın yeniden ahlaklı ve düzenin “herkes için eşit” olabileceği bir dünya tasavvur eden yazara göre bu, ancak çok az sayıda insanın hayatta kalacağı bir kıyamet, bir felaketten sonra mümkün olacaktır. Kitap boyunca bu kıyameti kehanet eden yazarın tek tesellisi, yitik kitle ile beraber kaçıp sığınabilecekleri bir yer altı olmayan, para ve gücün kendilerini kurtarmaya yetmeyecek efendilerin de yok olmasıdır.
Ancak her şey yok olduktan sonra yeni bir başlangıç yapılabilecektir. Hayatta kalmayı başarabilen az sayıdaki insanlar, soydaşlarının yaptığı hatalara lanet okuyup bundan ders çıkaracaktır.
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.