Kitabı bitirirken derin duygular içinde buldum kendimi. En azından sonunun biraz daha umut verici şekilde bitmesini beklerdim. Beklentiler işte, her zaman gerçekleşecek diye birşey yok sonuçta.
Yazarımız Oblomovu o kadar gerçekçi kılmış ki, her okuduğumda sanki yanımdaymış gibi hissettim. Evet yer yer Oblomov'a kızdığım zamanlar oluyordu. Oblomovdaki isteksizliği, tembelliği gördükçe hadi artık konfor alanın dışına çık, bırak bu tembelliği zaman geçiyor demekten kendimi alamıyordum. Sanırım unuttuğum birşey vardı. Yaşamak bir nevi bir seçimdi ve Oblomovunda seçimi buydu ve yaşadığı hayatı seviyordu. Şikayet etmiyordu. Bu şekilde baktığımız zaman Oblomova kızmaktan ziyade onu anlamış, kızmamış oluruz diye düşünüyorum.
Sevgili Oblomov hayatını dolu dolu yaşamanı çok isterdim ama maalesef senin seçimin sıradan, basit bir yaşamdı. Ben senin masumluğunu iyi kalpliliğini çok sevdim. Son olarak şunu demek istiyorum evet Oblomov'u çok sevdim ama Oblomovluk yaşam tarzını aslaa:)
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.