Bence kitabın asıl olaya girişi biraz yavaş kalmıştı -çok büyük beklentilerle başlamamdan kaynaklan bir durum da olabilir bu tabii- İlk kısımlarda ilgimi çeken pek bir şeye rastlamasam da sonrası gayet akıcı ve sürükleyiciydi. Yazım dili sadeydi, okurken yormadı.
Kitapta gerçek hayatta yaşayan ünlü doktor ve filozoflar toplanıp bir hayal dünyasının örgüsüne dahil edilmiş ve bu bana göre gayet başarılı bir şekilde işlenmiş. Bence bu da ilgi çekiciydi. Bazen ‘ben gerçekleri mi okuyorum şu an?’ diye durup düşünmediğim de olmadı değil.
İçeriğe gelirsek…
Daha ilk başta Dr. Breuer’in gördüğü kadınları betimleyişi beni çok rahatsız etti. Dikkatini sürekli bedenlerinin çekmesi, o kafasında dönüp duran cinsellik (bence) falan ‘daha iki saniye oldu ne oluyoruz?’ dedirtti. Onun dışında Nietzsche ile olan ilişkisine gelene kadar da beni içine çeken pek bir şey olmasa da yine de kendini okutan bir kitaptı.
Yarısından sonra, Nietzsche ile tam olarak konuşmalar başlayınca kitabı elimden bırakamadım. Dr. Breuer’in düşündükleri, hissettikleri, girdiği o çıkmaz ve korkular çok gerçekti. Yaşım onun yarısı olmasına rağmen benzerdi korkularımız. Onu öyle çok anladığımı hissettim ki yaptığı/yapmak zorunda olduğunu hissettiği seçimleri sanki ben yapmalıymışım gibi bir çıkmaza bile girdim.
Bana ara vermek zorunda bıraktıran, aynı satırları defalarca kez okutacak konuşmalar vardı kitapta. İkisinin de düşünceleri, olayın baştan sona kadar kurgulanışı olağanüstüydü. Oluşturulan o arkadaşlık gelişimi çok güzel işlenmişti. Verilen kararlar oldukça yerinde, konuşmalar çok gerekliydi. Boşa giden hiçbir şey söylenmemiş gibi hissettim. Sanırım bu yüzden kitabın en çok altı çizilmiş paragrafı yarısından sonrali kısımdaydı.
Nietzsche Ağladığında, önereceğim bir kitap oldu.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.