Bu kitabı çok eskiden beri biliyorum ama başlığından dolayı hep bir taşra öyküsü sanmıştım. O yüzden de pek okuyasım gelmemişti. Hatta kitabın yarısına kadar da hep altından bir taşra draması çıkacak sandım. Ama hiç de öyle değilmiş, kitabın sonunda çok farklı bir yere varıyorsunuz.
İlk başta okurken Holden'ın bir trajedi dolayısıyla böyle olduğunu düşünüyorsunuz. Sonra bunu ölen kardeşinden bir şey çıkacak diye bekliyorsunuz. Ama sonra bir bakmışsınız, ortada bir trajedi yok, tabii yetişkin olup samimiyet gibi duyguları çocuklukta bırakmayı trajedi saymıyorsanız.
Açıkçası biraz üzüldüm. Eskiden ben de böyle hissediyorum çoğu konuda, hala da bazı şeylerde böyleyim. Özellikle artık "büyümek" zorunda olduğumuz yaşlara gelince hepimiz farklı boyutlarda bu isyan duygusunu yaşıyoruz bence. Her şeyi kabul edip isyanı bastırınca da yetişkin olmuş oluyoruz.
Eskiden beri sevmediğim insanlara bir merhaba demeyi bile istemez, sevmediğim hiçbir şeyi yalandan bile olsa yapmazdım. Ama şu an 20 yaşındayım. Bana da aynı Holden gibi birçok şey çok sahtekarca geliyor. Ama işte, maalesef Holden'ın da bir yerde yapacağı gibi yetişkinliğin, büyümenin gerektirdiği şeyleri kabul etmek durumundasınız.
Bunlar dışında çok önemli bir şey öğrendim kitaptan, bazı şeylere daha farklı bakılabileceğini gördüm. Ben de insanların zorlama bir şeyler yapmasını hep saçma bulmuşumdur, aynı kitapta pazar günü yapacak bir şey bulamayınca sinemaya gitmek örneğinin verilmesi gibi. Mesela bu insanlar da içten içe ölerek gitmediklerini biliyorlardır. Hepimiz zorlama bir şeyler yaparken bunu biliyoruz zaten. Ama belki de bazı sahte şeyleri yaparken iyi hissetmeyi bu kadar da hor görmemek lazımdır. Çünkü bir şekilde hayatta kalabilmek için aslında kendiniz olmayan bazı şeyleri yapıveriyorsunuz. Hepimiz yapıveriyoruz. Ama bu çok insanca bir şey işte. Sahte de olsa bir şeylerden mutluluk duymak o kadar da kötü olmayabilir. Bu konuda bir daha düşünmem lazım.
Genel olarak böyleydi benim için kitap. İnsanın gerçekten içindeki çocukla dışındaki yetişkin arasındaki dengeyi bulması lazım. Ama yine de çok büyümemek lazım bence ya. Her zaman çavdar tarlasında oynayan o çocuğu hatırlamalı ve onu uçurumdan korumalıyız. Belki ancak o zaman hem sahteliklerde boğulmayız hem de yaşamımızı huzurla devam ettirebiliriz.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.