Kitabı bitirdiğimde boşluğa düştüm. Okurken de Nietzsche’nin aşıladığı ümitsizlik yüzünden boşluğa düşmüştüm, bitirince de aynı şey oldu. Nietzche ve Breuer’i, düşüncelerini, hislerini, tartışmalarını, bilgeliklerini ve zekalarını yarıştırmalarını şimdiden özledim. Nietzsche’ye kızdım, üzüldüm ve hep anlamaya çalıştım. Bazen inançlarıma ters düşse de, böyle bir bakış açısını dinlemenin bana çok şey kattığını düşünüyorum. Nietzsche’den de Breuer’den de çok şey öğrendim, onları çok sevdim. Breuer’in Nietzsche’ye yaklaşmak için olan çabası ve sabrı; onun ise yavaş yavaş kalbini yumuşatması, sonunda samimi olması kesinlikle okumaya değerdi.
Yalnızca, kitaba başladığım andan itibaren bu iki karakterin karşılaşmalarının kurgu olduğunu düşünmediğim için yazarın notunu okuduğumda hayal kırıklığına uğradım. Bu ikilinin gerçekten karşılaşmış olmasını dilerdim.
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.