“Bana benzeyen kimse yoktu ve ben de kimseye benzemiyordum. Ben yalnızdım, onlar herkes gibi…” alıntısıyla başlamak istedim kısacık cümlelerime.
Her daim düşüncelerimden dolayı kendimi farklı buldum ve kendi dünyama zıt olan insanların bazı görüşleri ile uzaktan-yakından hiç alakalı olmadığımı gördüm. İtiraf etmeliyim ki, bu beni bir nevi yalnızlaştırdı.
Size benzemeyen insanlara ayak uydurarak kendiniz olmakdan çıkıyorsanız, inanın bana yalnızlaşmak ve kendi iç dünyana haps olmak her zaman için en iyisidir bence…
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.