"Tüm merhemler başkalarının olsun, ben sendeki zehre meftunum."
- Spoiler içerir-
Eveeet sürükleyici bir seriye daha veda ediyoruz. Alaz ve Sedef çiftine, özellikle Alaz'a veda etmiş olmak içimde buruk bir his bıraktı. Genel olarak seriyi değerlendirdiğimde gayet de keyif aldığımı söyleyebilirim. Ama dört kitap yerine üç kitapla da seriye veda edebilirdik diye düşünüyorum. Yazarımız herkesin yaşadığı olayları anlatmak istemiş. Kitapta adı geçen karakterlerin hepsine yer vermeye, onlarla meseleleri kapatmaya özen göstermiş. Örneğin Nazlı ve müdire anne. Olmasaydı da olurdu diyorum. Onun yerine Alaz ve Sedef'in artık birbirlerine güvendikleri andan itibaren, geçirecekleri romantik anları okumayı, birbirlerine yaklaşımlarındaki değişimi daha çok okumak isterdim. Gelin görün ki beş yıl geçmesine rağmen halen daha birbirlerine anlatmadıkları meseleler var. Alaz'ın eğitmeniyle yaşadıklarından bahsediyorum. Sedef çocuğu alıp evden gitmeye filan kalkıyor. Yok artık dedim. Beş yıl geçtikten sonra sorunsuz, şen şakrak ve büyüdüklerini düşünerek daha olgun bir yaşam okumayı isterdim.
Yine de mutlu sonla bittiği için kitabı sevdim. Mutsuz sonları hiç sevmem:) En çok da Yarasalar ve Alaz'ın ekibinden kimseyi kaybetmediğimiz için mutluyum. Kitabı bitirdiğimde içimde buruk bir his vardı. Peş peşe kitapları okuyunca kendinizi o dünyaya ait hissediyorsunuz haliyle. Son bir alıntıyla yorumumu bitirmek istiyorum:)
"Kalk ve devam et!"
"Yaralasar, efendim."
" 'Yarasalar' demek istedin sanırım?"
"Hayır yaralasar efendim."
"Açıkla?"
"Kolumu kestin, vicdansızın oğlu! Yaraladın bari sar! Yarala-sar!"
·
218 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.