Kafka’nın Şato
K yolunun üzerindeki bir handa kalırken Şato görevlilerin onu uyandırması ve sorgulamasıyla roman başlıyor. Daha sonrasında kadastrocu görevini üstlenmek için köye giden K, burada Şato’nun gölgesinde kalan insanlarla ilişkiler kuruyor ve sohbetler ediyor. Bu bağlantılar sırasında K’nın istediğini alması yönünde sürükleniyor, bazen Şato’ya yaklaşıyor ancak sonrasında yolumuzdan sürekli ayrılıyoruz. Konu dışında anlatım tarzı hakkında şunu söylemek istiyorum: diyalogların bazıları bizzat anlatıcı tarafından üstlenerek anlatılıyor. Genelde anlatıcının karakterin söylediklerini üstlenerek anlattığını görüyoruz.
Kitabı okurken hissettiğim merak duygusu, sürekli olarak kendisini korudu çünkü kitabın en başından beri asla bir şeyleri tam olarak göremiyoruz. Nasıl ki Şato sürekli muğlak tarafta kalıyorsa karakterler de bu muğlaklıklarını koruyorlar. En başından ele alırsak, K’nın kadastrocu olarak atanmasını onunla aynı anda öğreniyoruz. Sonrasında Frieda ile yaşadığı ilişkiyi bir anda görüyor ve sonrasında bu konunun, kitap içerisinde, analizleri yapılıyor ancak her karakter kendi mantıksal dizgesiyle bizi ikna ediyor ve olay çıkmaza varıyor. Bunun hakkında en son vermek istediğim örnek kitabın sonunda cereyan ediyor. Hancının karısı yeni bir elbise alacağından ve K’yı oraya yollayabileceğinden bahsediyor. Yani, K’nın görevi bir kez daha, anlık olarak, değişiyor. Bu bütünlüğü sürekli dağıtma halinin çok önemli olduğunu düşünüyorum çünkü kimilerinin yorum yaptığı gibi kitabın asıl amacı otoriteyi hicvetmek olmayabilir. Tabiki, bu iğnelemeler alanen sergileniyor ancak Kafka’nın tüm derdinin gerçeklikle, onu yıkmakla ilgili olduğunu düşünüyorum. Bence, tüm derdi de hayatın dışarıdan bakılınca asla bir yere oturtulmadığını göstermek. Bunu da anlatıcının üslubuyla tastamam tamamlıyor ve karakter mi konuşuyor yoksa anlatıcı mı, anlayamıyoruz. Bir süre sonra bizi bütünün parçalarına alıyor, sonra başka parçaya geçiriyor ve her şeyi parçalıyor.
Kitabı beğendim mi, bilmiyorum. Şunu söyleyebilirim, kesinlikle başımı ağrıttı; ne oluyor, diye düşündürttü. Sanatçının işlevini bu parçalama işlemi olarak görüyorsak kesinlikle okunmaya değer bir kitap. Onun işlevini toparlamak, bütünleştirmek olarak görüyorsak da okunması gereken bir kitap olabilir çünkü ondan başka kimse bunu daha iyi gösteremez. Bu yüzden, hemen Dava’yı alıp onu da okumaya başladım ve ilk 50 sayfada hummalı bir yola girmiş oldum.
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.