Yazar Cemil Meriç, Osmanlı son dönemi ve Cumhuriyet dönemi Türk Aydın tipolojisini değişen devlet yapısıyla birlikte gözler önüne seriyor. Tanzimatı milat olarak görüp, tam olarak tanımadığı halde Avrupa’ya-Batı’ya hayran olan dönemin aydınlarını, kendi insanından kopuk, değerlerinde bihaber, celladına aşık, Batı’nın her hastalığını ithale memur bir anonim şirket, bir bedbahtlar taifesi olarak tanımlıyor.
Her ne kadar dönemin aydınları isimde verilerek hedef tahtasına konulsa da bir dönem tahlili, bir sosyolojik çıkarım yapan Cemil Meriç, Batı’nın bize karşı kılıçla yapamadıklarını “İZM” leri kullanarak imanın yerine sahtelerini ikame edip Türkiye’yi medeni (!) Avrupa’nın bir parçası yapma safsatası devamlı gündemde tutularak aydınlarımız eliyle yapıldığının üstünde duruyor.
Yazarın sert üslubundan ve hışmından sadece Türk aydınları değil, aydınlarımızın duayen gördükleri Marx, LePay, Comte, Weber vb. önemli Avrupalı fikir adamları da nasibini alıyor.
Kitap, yazarın otobiyografisiyle başlayıp konularına göre ayrılan deneme yazılarından oluşuyor. Özellikle gözüyle ilgili yaşamış olduğu sağlık sorunları, maddi ve manevi buhranlar yazarın bu topraklar için, kendi insanı için dertlenmesine engel olmuyor. Dert sahibi Cemil Meriç Fildişi Kulesinden ( kendi tabiriyle ) düşman saflarına oklarını atıyor.
Avrupa’nın hegemonik düşüncesini Türkiye özelinde somutlaştırarak anlatan yazar kitabın son bölümlerinde esas konudan ayrıldığından dolayı kitabın sonları benim için yavan gecti. Ayrıca dipnot kullanılmadığı için sürekli kitabın sonunda ki kanaviçeye bakmak biraz yordu.
Bunlara rağmen son tahlilde Batılılaşma zihniyetine karşı olan yazar, bizi biz yapan değerleri, kendi benliğimizi, geçmişimizi inkar ederek Batı’ya has olan bize uymayacak, bize hastalık getirecek şeylerin motomot alınması deva değil cefa getireceği düşüncesiyle o dönem ki sıkıntıları gösterip mücadele adına cephe açması takdire şayan.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.