Bir yaz gününe mi benzetsem seni?
Daha makul ve sevimlisin sen ondan:
Sert rüzgarlar sallar mayısın tatlı tomurcuklarını,
Ve pek kısa olur ömrü yazın:
Bazen güneş fazla sıcak parlar
Ve sık sık altın çehresi gölgeyle dolar;
Ve her güzel şey zamanla solar
Ya talihsizlikten ya da durmayan seyrinden zamanın
Fakat senin sonsuz yazın solmayacak
Ne yitecek sahip olduğun güzellikler
Ne de ölüm senin gölgelerinde dolaşmanla böbürlenecek.
Zamanı yenersin sen ölümsüz satırlarımda
Yaşayacak bu dizeler ve hayat verecek sana
İnsanlar nefes alıp verdikçe, gözler gördükçe yeryüzünde.