Bir kaç ay önce elime alıp sevmediğim belki de anlamadığım için bıraktığım bir kitaptı. Neyse ki ikinci kez elime aldığımda bitirdim. Fikrim çok değişti mi, bilmiyorum. Farklı bir karakter C. Kimin ne dediği ne düşündüğüyle ilgilenmiyor. O an aklına eseni yapıyor, düşüncelerini sakınmıyor. Ama kendi dünyasını da kimseye açmıyor. Hayalinde oluşturduğu kadınla yaşadığı şehirde elbet bir gün karşılaşacağına kendini inandırmış. Babasından kalma parayla yaşıyor. Ama kitabın anlatım dili bu kadar basit değil. Kısa kısa kurulmuş cümlelere rağmen hem de. Bir anda başka bir şey anlatılıyor ve "ne alaka şimdi" diyorum. Sonlara doğru C.'yi anladım, hak da verdim aylak adam olmasında. Ama yine de beni çok etkileyen bir kitap olmadı. Yalnızlığın işlendiği kitaplar bana göre değil sanırım.Yusuf Atılgan'ın da kendine has bir tarzı var. Sanki bunu bilerek yapıyor, okuyucu kitlesini kendi belirlemek istiyor. Sadece onu gerçekten anlayabilenler okumasını istiyor. Anayurt Oteli'nde de aynısını düşünmüştüm. Bu sebeple diyorum ki Yusuf Atılgan iyi yazıyor, ama kitaplarında çekmeye çalıştığı yalnızlaşmaya girmek istemiyorum ben.
·
785 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Anayurt Oteli'ni okurken ben de zorlanmıştım. "Okuyucu kitlesini kendi belirlemek istiyor" demişsiniz. Katılıyorum okurken ben de öyle hissettim. Ya da henüz okuma zamanım değilmiş gibi. İkisi de olabilir.