Acı tarifinin gerçekten imkansız olduğunu düşünüyorum. Kimse yaşamadan aynı acının ne olduğunu, derecesini bilemez ve ölçemez. En çok etkilendiğim bölüm diyebilirim. Ve bu konuda Ivan Dmitriç’e katılıyorum. Gerçekten yaşamadığınız acılar hakkında konuşamazsınız Doktor bey. Herkesin, herkes hakkında bir önyargısının bulunduğunu bir kez daha onayladığım ve benimde bu konuda bir felsefemin olduğunu ispat edebileceğim ve tüm insancıkların felsefesinin doğruluğunun tartışıldığı bir kitaptı. Bitsin istemediğim ve bazı gerçekleri yüzüme tokat gibi vurulmuş hissi veren kitabın biraz daha duygu yoğunluğu yaşatmasını isterdim. Ve doktor ile hasta arasındaki diyaloğun çok daha fazla olması kitabın yazılış amacına etkisini artırabilirdi diye düşünüyorum. Kitap sayesinde bir kez daha anladım ki kimseye önyargılı davranmamalı, o kişi doğru da olsa yanlışta olsa en az bir kere dinlenmiş olmalıydı. İnsanları dinlemekten yoksun olan milletin kendi çapında haklılıklarından dolayı diğer insanlara sağır rolü yapması, konuşmak için uğraşan, bir şeyleri anlatmak için çırpının insanları nasıl deli divane yaptıklarını gördüm. Hissettim. Haksızlık bu. Herkes dinlenmeyi hak ediyordu. Ve bizim doğrumuz, herkesin doğrusuyla aynı olmaya bilirdi. Doğrusu farklı olanları cezalandırmak ne demekti? Gerçekten tüm insanların, insanlık öğrenmesi için ve empati yapabilmesi için okuması gerektiğini düşünüyorum. Keşke bir de tam olayın akışına, hatalarımı ayıklamaya başlamışken; Doktor Yefimiç vefat etmeseydi ve bu hikaye böyle bitmeseydi. İncelememi şu ünlü sözlerle bitirmek istiyorum.
“Bize hiçbir zaman gerçek hastalar gelmez. Gerçek hastaların hasta ettikleri gelir.”
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.