Kitap oldukça etkileyici, içinde derin anlamlar ve sayfalar sürecek felsefi tartışmaların bir kesiti mevcut. İnsanın yaşamın özünü kavrayışı üzerine kafa yormakta olan aydın kesimin gündelik olaylara karşı ilgisizliğini yazar ustaca eleştirmiş.
Acıyı, yoksulluğu ve adaletsizliği hiç tatmamış olan insanların acıyı küçümsemeleri ve halkın temel ihtiyaçlarının karşılanması taleplerine tepkisiz kalmalarının nedeni nedir? Çıkarlarını korumaya çalışanları anlayabilirsiniz, ya bunun yanlış olduğunu bilerek ses çıkarmayanlar? Tembellik ve korkaklıktır tiranı tiran yapan, hatta içten içe karşı olsanız da eylemsizliğiniz artık sizi tiranın bir yardımcısına dönüştürmüştür.
Parmaklıklarla çevrili dört duvar arasında mutlu olabilir mi insan? Doktor Yefimıç'ın verdiği örnekteki gibi; Diyojen tüm krallardan daha mutluydu ancak bir fıçının içinde yaşıyordu. İvan Dimitriç'in cevabı düşündürücüdür; "Sıcacık, turunç kokan Yunanistan'da Diyojen'in bir odaya ve sıcak bir eve ihtiyacı yoktur. Acıyı küçümseme öğretisi Rusya'nın iklim şartlarına uygun değildir." Bu sohbet bana farklı kültürlerden devşirilen fikirlerin kendi toplumumuzla olan uyuşmazlığını anımsattı. Çeşitli neşriyatlardan aydın kesimin öğrenerek öne sürdüğü fikirler aslında farklı koşullarda olgunlaşmışlar ve aslında kendi toplumları için son derece faydasız ve gereksizler.
Halkın genelinin ihtiyaçları gözetmeyen okumuş aydın kesimin nasıl aptal durumuna düştüğünü kitabın sonunda görüyoruz. Doktorun, deli(!) hastası ile yaptığı sohbetleri, kendisini de hasta(!) yapacak ve sonunda altıncı koğuşta can verecektir. Artık o da acılara cevap verebilen kompleks bir canlıdır; ancak toplumdan izole ve yalnız kalmıştır. İyi okumalar...
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.