Kitabın mükemmel şahane bir duruluğu var
o kadar yalın cümlelerle bazı yerlerde edebiyat görseli yaşatmak griligi ruh olarak griyi siyah beyaz film gibi vermesi o kadar her şeyin sade oldugunu hissetirdi, verdigi mesajlarla derslerle harbi yazar filozof dedirtiyor, hayatın o kadar anlamsız boş oldugunu ölümün oldugu yerde o kadar cırpınışların duyguların gecici şeyler oldugunu, zamanla kaybolup gidildigi ötenizde hic birşeyin kalmadı sahiplenilen bu dünyayı bir sis gibi duyumsattı
Kısa hikaye şeklinde roman
Kitapta anlayamadıgım tek nokta Meursault neden gidipte herifi öldürüyor ve bunun sebebini hic acıklamıyor hissizligin dibine vurulmuşlukta gördüm ancak, kitabın finalinde rahiple tartışması isyanları yine hayat gerceklerine karşı soyut durumları zorla kabullendirimesini hic birşeyi degiştirmedigi hissettiriyor... farklı ve ilginc bir yapıt