Pozdnişev: KISKANÇLIĞIN CEHENNEMİİnsan ve Duygular
Sizi, Beethoven’in Kreutzer Sonat’ını iliklerinize kadar hissettiren Canım Tolstoy’un bu eseriyle tanıştırayım: Aşk kıskançlığın sebebi miydi ? Peki ya kıskançlık nefretin ? Ya nefret ölümün?
Toplumun (daha doğrusu geri kafalı ailelerin ve onların kan bağı ile bağlı oldukları akrabaların) kadınlara dayattığı ‘evlilik töresi’ denilen iğrenç ve bağnaz düşünceyi bir adetmiş gibi ( bunu daha ileriye götüren hatta başka anlamlar yükleyip yücelten bir onur meselesi, namus meselesi gibi göstermeye çalışan örümcek beyinlilerin hala soluk alıyor oluşu insanı tiksindirmiyor değil. Kadınlar erkek için cinsel obje olarak anılır ve bu çok rahat dile getirilir. Erkekler bunu kendileri için bir üstünlük ve onur olarak kabul eder. (Karaktersiz adiler). Böyle iğrenç insanların arasında kim bilir kaç kadın Lily gibi heba oldu…
“Sen bana aklımı kaçırtacaksın! Sonra olabileceklerden ben sorumlu olmam!”
Dedi ve korkaklığının ardına sığındı Pozdnişev!
Söylemesi ne kadar da kolay değil mi? Bir insan hayatı işte bir erkeğin iki dudağının arasına bakıyor. Yapılan yanlış bir davranışta suçlu olan karşı taraf olur. Neden mi ? Çünkü toplum size namusu böyle öğretmiştir, ama unutulan bir şey vardır ki o da; toplumun asıl öncelik olarak kendini ahlaki açıdan eğitmesi gerektiğidir. Bu ‘başkasına çamur atmadan önce kendi aynana bak’ demekten farksızdır. (Bunu gerçek anlamda ahlak sahibi olanlar yapabilir.) toplum bana cinayeti dayattı dese bile bu katil olduğu gerçeğini örtemez.
“Kıskançlığın kudurmuş hayvanı kafesinde yeniden kükremeye ve oradan çıkmak İçin debelenmeye başlamıştı.”
Burada karakter kendini sırf rahatlatmak için kelime oyunundan başka bir şey yapmamıştır. En başından beri ‘aşk’ adı altında yapılan bir evliliğin ilk günden beri iyi gitmediği bilindiğine rağmen zorla ilerletmek kötü sonuçlara yol açacaktı. Aşk buna katlanmak zorunda değildi, aşk iki insanı yaptıkları her şeye rağmen affetmek zorunda değildi. Burada Aşktan başladığı sanılan kıskançlığın insanı nasıl zehirlediğine şahit olacaksınız. Böylesi şizofreni bir kafa yemeyi ve pozdnişev’in hayatını nasıl alt üst edeceğini en başından kestirmek mümkün. Karakterimiz gibi kuruntularla yaşayıp beyninizi zehirlemeyin.!
“Karımı o gün, 5 Ekim’de, bıçakla öldürdüğümü sanıyorlar. O zaman öldürmedim onu, çok daha önce öldürdüm.! Aynen şimdi herkesin öldürdüğü gibi, herkesin…”
İçinize doğan tek şüphe tohumu orada yer edinip büyür. Artık eskisi kadar masum kalmaz aşk. Pozdnişev’in tam olarak bahsettiği şey bu sanırım; şüphe geriye hiçbir şey bırakmayana kadar ilerler ve her şeyi öldürür ama yine de yetmez tatmin olmak güç gelir. Dışa dönükleşmek istediği an orada gerçek bir ölüm bile söz konusu olabilir. Ah zavallı Lily..
Kocasının düşünceleri altında namussuz, suçlu, hain görülen Lily…
Sırf onu öldürdü diye suçluluk bile duymayan karaktersiz Pozdnişev, bir özür dilemeyi bile beceremedi. ( Bihter’in Mezarının başında bile seni seviyorum diyemeyen Behlül kılıklı).
Rahat uyu Lily, senin için Kreutzer Sonat açtım.
Keyifli okumalar dilerim tabi adı batasıca Pozdnişev böyle bir şeye izin verirse.
·
298 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kadın üzerine tahakküm edilen toplumsal cinsiyet algısı ve namus niteliğinde yapılan bekâret denetimi, kadınları savunmasız hâle getirmektedir. Toplumumuz bunun bilincinde olarak öteberileştirmektedir. Çünkü kimsenin asıl derdi, ahlâk değildir. Ahlâk bunlarla ölçülmeyecek kadar yüce bir karakter meselesidir. Ne yazıkki bu dünya da Pozdnişev'ler çok üstelik cinsiyet bakımından sadece erkeklerden ibaret değiller..
Eline kalemine sağlık Bade'm 🖤