Ömer gibi aradığımız, o farklı diyarlarda tanışan ruhlarımızın sahibini bulduğumuzda, sadece ona olan koşulsuz sevgimizden dolayı 'vazgecebilirmiyiz'? Kendini bulabilme savaşında onu harap etmeme 'yuceligini gosterebilirmiyiz'..? Onu bir baska sevgiye 'emanet edebilme"... bunu yapabilirmiyiz?? Peki ya macide; sükutunun ardındaki muhtesem irade. Bizde sevgimize böyle 'sahip çıkabilir' vede savunmasızca kendine emanet edilen bir benlige tum zıtliklara ragmen 'anlayista' bulunabilirmiyiz... vede hayatımizda bu kadar cesurca 'nefsimize yön verebilirmiyiz'?? Peki bedri gibi 'gerçek bir dost bulabilir yada her şeye rağmen boyle yuce gonullu ve olgunca davranabilen bir dost olabilirmiyiz???
Vede nihat gibi sırtımızda kamburlaşmış bizi biz yapmaktan uzaklastiran, sadece kendini ise yarar hissedebilme! uğruna nihat ve digerleri gibi fevkalede lakayt insancıklara tahammul etmeyi bırakabilirmiyiz??
Birde veznedar var tabi ; belkide en buyuk dersi ondan alıyoruz, inandığı degerlerin altinda seni bu kadar ezen dünya duzenine sonuna kadar 'direnebilme' ve 'doğruda durabilme' iradesini koruyabilirmiyiz? Yoksa en dogru dedigimiz insanin bile bayagiligini gorup bizde tiksintiyle baktigimiz dunyanin carkina kendimizi koyverirmiyiz??? Yada tum sucu 'icimizdeki seytan' olan asıl gücsuz yanimiza aktarip kendimizi temize çikarabilecek kadar acizlesebilirmiyiz?? #sabahattinali #içimizdekişeytan
36 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.