Bourrıaud küratör ve bir sanat eleştirmeni. Haliyle sanatın yarattığı ilişkisel ağı yakinen gözlemleyebilen biri olmuş. Bu gözlemleri neticesinde Çağdaş Sanat’a yeni bir eğilim olan “ilişkisel sanat” modunu eklemiş.
Aslında ilişkisel sanat tanımını çok pozitif bir bakış açısı ile belirlemiyor. Kapitalizmin insan üzerinde yarattığı maddi kaygı ve duygusal boşluğun sanatın algılanan çizgisini de değiştirdiğini vurgulayarak çokça eleştirilerine yer veriyor.
Sanat sanat içindir eğiliminin(modernizm), sanat toplum içindir(çağdaş sanat) eğilimine geçtiğini düşündüğünü söylesem hiç de yanlış olmaz.
Sanatçı, hiç de gözden kaçmayacak derecede, işinin seyirciler arasında yaratacağı ilişkiler, ya da toplumsallaşma modellerinin üzerine odaklanıp bir şeyler icra ediyorlar. Bourrıaud bu yapının psikolojik alt yapısına odaklanıp, yaratılan bu iletişimsel ağı da bir sanat modu statüsüne taşıyor. Mitingler, buluşmalar, gösteriler, insanların çeşitli şekillerde iş birliği yapması, oyunlar, bayramlar, bir araya gelinen yerler, kısacası karşılaşma biçimlerinin ve ilişki keşfetme biçimlerinin tümü estetik nesneleri temsil eden, ilişkisel sanatın yaşam sahalarıdır.
Performans sanat yapıtı bu ilişkisel estetiğe güzel bir örnek. Sanatçı tarafından çağrılmış olan bir seyirci kitlesi aynı olay-zaman içinde performansı deneyimlerler.
İlişkisel estetik bağlamında çalışan sanatçıları birbirine bağlayan herhangi bir tarz, tematik bütünlük ya da ikonografi mevcut değildir diyor. Uygulama ve kuram bakımından aynı düzlemde, insanlararası ilişkiler alanında hareket ederler, ortak paydaları budur. İlişkisel sanatı doğuran şey şimdiki zamandır. Biraradalıkla mümkündür. Ortak hayatı düzenleyen esnek süreçlerden esinleniyor diyor.
Çağdaş sanatın estetik kaygıdan uzaklaşıp, kavramsal ve toplumsal kaygılara yöneldiğini görüyoruz. Bu kaygının ürünü olan ilişkisel sanatın manifestosu sayılan bir eser, sanata ilgi duyanlara öneririm.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.