Siddhartha...İsim gibi duruyor, anlam arayışı çoğunda hiç bitmeyecek olan insan gibi duruyor..inanıyor gibi olup roman okuduğunu da düşünüyor okur, merak içinde devam ediyor okumaya...kendince yorum da yapar buluyor kendini okur, şöyle mi diyor ara ara.. keyif de alıyor okurken bâzen de sanki şaşkınlık oluyor.. o sessizliğin farkına varmadan duraklıyor da bâzen...sıradan duruyor, çok sıradan düşündürüyor..ancak bittiğinde bir roman bitmiş gibi olmuyor..bittiği ân için okuyorum çoğu zaman..Siddhartha, bir roman bir öykü olmalıydı hani benden uzak senden uzak bizden başka bir yanı olmalıydı..değil..tamamen yolculuk ve insan..Oğuz Atay’ın bildiği baş ile son’dan bilemediği ortasının öyküsü..