Annemizi kaybettik ancak bitirdim
“Bu memleketin üzerinde kanlarını döken kahramanlar, burada bir dost Vatanın toprağındasınız..Huzur ve sükun içinde uyuyunuz. Sizler Mehmetçiklerle yan yana, koyun koyunasınız.
Uzak diyarlardan evlatlarını savaşa yollayan Analar gözyaşınızı dindiriniz.. Evlatlarınız bizim bağrımızda, huzur içindedirler ve huzur içinde uyuyacaklardır.. Onlar bu topraklarda canlarını verdikten sonra artık bizim evlatlarımız olmuşlardır..
Mustafa Kemal ATATÜRK- 1934
ATATÜRK ne güzel söylemiş..
Tam bu sözlere layık bir anlatım olmuş. Çanakkale’yi ne zaman gezsem (son iki yıl hariç) aynı duygularla aynı üzüntüyü hissederim..
İnsanın kanı kırmızıdır. Kanın milliyetçiliği olmaz, çünkü insan her yerde insandır.. Teğmen Ali Osman bey ile Anzak Er Alistair Jhon Taylor’ın birlikte insanlığa verdiği ders muhteşemdi.
Çanakkale ruhunu; tarih kitabı düz metin okur gibi değil de, her iki taraf açısından da yaşanmışlıklar ile hissettiriyor roman. Ailelere yazılan mektuplar içinizi acıtıyor.
“ Uzun Beyaz Bulut” ( Yeni Zelanda’nın eski adı) bu tarihi roman; Birincisi İnsan, İkinicisi Hayat..kitabın tam özeti bu bence..
Çanakkale savaşı’nda karşıt yerlerde savaşmış iki gencin mektuplarıyla düşüncelerinin yer aldığı ve bunların hayatlarının bir noktada kesişmesi ile sonuçları anlatılıyor.. akıcı, sürükleyici tarihi ve hayatı anlatan müthiş bir kurgu, içiçe hayatlar, savaşın getirdikleri, götürdükleri her iki tarafın gözünden anlatılıyor..
Dünyanın en zalim, en canavar ruhlu insanı dahi tabiatın burada ki mükemmel ahengi karşısında, yüreğinde beşeri duygularım filizlendiğini hissetmek mecburiyetinde kalacaktır. Tabiat ana ÇANAKKALE’deki cömertliğiyle insan ruhunun cimriliğine adeta ayna tutarak, onu sarsacak kadar ihtişamlıdır.(s.113)
“ Cihanı cehennem, hayatlarımızı bedbaht kılan bizzat bizleriz. Biz kendi kendimizin düşmanıyız. Valideciğim; insan denen aklı yüce mahlukat, maalesef şeytandan hain, akbabadan beter, cellattan acımasızdır.”(s.114)
“ Türkleri o zaman gördük. Türkler bize anlatılan canavarlara benzemiyordu. Onlarda gözlerinde endişe ve keder olan genç insanlardı. Tıpkı bizim gibi yorgun ve bıkkındılar. Onların da arkalarında bekleyen üzüntülü aileleri, yaşlı anne babaları, karıları belki de sevgilileri vardı. Onlar da yaralanınca acı çekiyor, kanıyor ve onlar da gencecik hayallarini bırakıp ölüyorlardı. Türkler de insandı.(s.146)”
Yazarın “ Benim arzum, bu milletin çektiği çilelerin, Çanakkale’de çok çetin şartlar altında geçen muharebelerin gelecekteki Türk Gençliğine ibret olmasıdır. Yoksa yazık olur!! Çok yazık olur.” görüşü çok değerlidir.. İyi okumalar
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.