Ah canım Oblomov, iliklerine kadar işlemiş olan bir aksak hayatı bu denli irdeleyebilecek kudrete sahip olup da hareket kabiliyetinin hiçlik seviyesinde olması sebebiyle sürüklenip gidişin içime öyle acı bir gerçekle oturdu ki…
Hepimizden izler taşıyorsun İlya İyiç, Oblomovluk hiç birimize yabancı değil. İnsanın içine doğduğu toplum, aile öyle bir yerleşiyor ki insanın en can alıcı varlığına, kendinden bağımsız kalıyorsun çoğu zaman. Kendinle varlığını bir bütün anlamında birleştirmek fazlasıyla güç istiyor ama bu senin yaşamda karşılaşmadığın, bilmediğin bir alan. Sonra o gücü sen kendi içinden yükseltmeye çalışıyorsun ama ne kadar olsa da en temelde içinde yeşermediği için çabuk vazgeçiyorsun ve sonu gelmeyen uyuşukluk hali yaşamı gerçekten deneyimlemekten çok daha cazip geliyor.
“Zekâca kimseden aşağı değildi, dedi. Tertemiz, billur gibi bir ruhu vardı. Asil heyecanları olan bir insandı. Ama hiçbir şey yapmadı.”
Ah Oblomov, bir çocuğu gerçek anlamda yaşama hazırlayarak yetiştirmenin de bir toplumu, ülkeyi varlığının tüm gerçekliğini bilerek ilerletmenin de ne denli önemli bir mesele olduğunu ustalıkla gözler önüne seriyorsun. Gelişmekte olan ülkelerde gelişmeyi yanlış yorumlamış toplumsal yapılar içinde, bunalmış ruhlarımızla inşa etmeye çalıştığımız hayatların çarpık işleyişlerinden yükselen isyanın sesisin bir yerde aslında sen.
Hayatta çeşitli yüzlere bürünmüş Tarantyev’ler ve ivan Matveyeviç’ler olsa da Olga ve Ştolts gibiler de var.
Kitap Feodal yapıdan sonraki dönüşümü ele aldığı için bireyin bu sürece uyum sağlama sorununu dile getiriyor, buradan bakıp değerlendirmek de önemli elbette ancak insan hayatlarının böylesine yaşamın içinde solup gitmesi beni çok daha fazla etkileyen tarafı oldu eserin. Bu da bütünün en önemli parçalarından biri temelde.
Kitabı okurken yer yer güldüm, ince alaylar hoşuma gitti, ilerledikçe meraklandım, su gibi aktı gitti, sonlara doğru bir acı saplandı içime, özetle eseri çok beğendim.
Keyifli okumalar dilerim.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.