Veronika; hayatında tadabileceği her şeyi tatmış, her imkana sahip bir kadındır. Mutsuz olmadığı ama artık gereksiz gördüğü hayattan kopmak için kutularca hap içerek bir manastırda kiraladığı odasında, ölüme yatar.
Yıllardır işinden barlara, barlardan tek gecelik yataklara, o meçhul yataklardan evine gitme döngüsünden çıkmıştır şimdi. Cehenneme gideceğini umarken, uyandığında bambaşka bir yerdedir: akıl hastanesinde... Dr. İgor’a göre, aldığı intihar ilaçları kalbinde geri dönüşümsüz bir hasar bırakmıştır ve kalbinin durması için bir haftası bile yoktur.
Öleceği gün yaklaştıkça içinde anlam veremediği bir yaşama isteği uyanır. Son yirmi dört saatinde yapacağı çok şey vardır; hayatın sonsuza dek süreceğini sandığı zamanlarda ertelediği ve hayatın yaşamaya değmeyeceğine inanmaya başlayınca unuttuğu şeyler.
Çünkü; hayatının biteceğini bilme duygusu, hayata daha çok tutunmaktır esasında. Dolu dolu yaşamaya çalışmak, son saniyelerine kadar. Kalmayı istemek, gitmek için tutuşurken. Yaşamayı istemek dolu dizgin.
Kaybedeceğini anladığın her şeye sımsıkı tutunmak, onu daha çok benimsemek, değerini daha çok özümsemek gibi...
·
234 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Farkında bile olmadan o kadar çok incelemenizi okudum ki, neden bıraktınız yazmayı çok beğendim cümlelerinizi :)