Puan vermedi·136 syf.··Beğendi
· Miller bu kitapta yaratıcılığın öncesinde çocukluk istismar ve ihmal yaşantılarını inceliyor. Sanatçıların travmaları bu yaratıcılığın ortaya çıkışında, ürettiklerinin içeriği konusunda kaynak oluşturuyor gibi. Bilince varamayan bu yaşantılar her seferinde başka resimle, yazıyla, sanatla ortaya çıkmaya çalışıyor. Miller'a göre yaratıcılığın kökeni bastırdığımız acılarımız gibi. Ancak travma olmadığında, acılar şimdide yaşantılanıp çözümlendiğinde yaratıcılığa ne olur? Sanat, fikir dünyası bundan nasıl etkilenir? Yaratıcılığın kökeni gerçekten sadece acılarımız mıdır?