Bir vaxtlar ürəyimdə qalan kitablardanWattpad
Kitabı oxumaqda məqsədim: yeniyetməliyimin ilk çağlarında tanıdığım, həmişə oxumaq istəyib və oxuya bilmədiyim kitab idi, ürəyimdə qalsın istəmədim.
Amma bəlkə də yaşım bir az artıb deyə kitaba olan baxışım tamam dəyişib, bəlkə o vaxtlar oxusaydım tamam başqa olardı.
İndisə keçim fikirlərimə.
Kitabda əsas 6 obraz var: Yaprak, Ali, Barış, Oğuz, Sinan, Gökhan. Kitabın elə baş qəhrəmanı-Yaprak haqqında düşüncələrimi deyim.
Lazımsız dərəcədə deyingən, boşboğaz qızdı, Yaprak. Yəni bir insan boşboğaz ola bilər e, amma belə lazımsız dərəcədə yox daha. Hər şeyə, amma ciddi-ciddi hər şeyə! Adam bezirdi hər dəfə deyinməklərinə, Allah real həyatda kiməsə belə biri ilə yaşamaq qismət etməsin. Məsələn,
-Saat sabahın dokuzuydu. "Sabah ezanıyla başlasaydınız anasıni satayım, geç başlamışsınız..." dedim telefonu yatağa fırlatırken. "Matkap sesini alarm sesi olarak ayarlarsınız da her gün o sesle uyanırsınız inşallah!" Ayağımın yardımıyla pijamamı çıkardım ve dolabıma doğru ilerledim. "Delin delin, biraz daha delip benim odaya kadar gelin." (Səh. 215)
"Tamam yürüyorum," dedim hepsi pür dikkat beni izlerken. İçimden Tuna'nın öğüdünü tekrarlayıp, ayağımda sanki her zamanki spor ayakkabılarım varmış gibi düşünmeye çalışarak ilk adımımı at tim. Sonra derin bir nefes alıp ikinciyi... Bulutlarin üzerinde olduğumu düşünmeye çalıştım. Sonra üçüncü adım... Evet evet... Ayaklarım yerden kesilmişti. Kesinlikle doğru taktik buydu. Bulutlar... Dördüncü adımı atacakken bulutlara takıl dım galiba, ayağımı burktum ve düştüm. Hain bulutlar! Göz lerimi sinir olmuş bir şekilde açıp, sövmeye başlayacaktım ki Ali'nin çoktan söz verdiği gibi beni tuttuğunu fark ettim. Tanıdık bir kucak... Küfürlerimi yiyip, 'beceremiyorum' bakışı attım Ali'ye. "Çakma Sinderella düştü," dedim gülerek. (Səh. 383)
Of, yetər. Bildik, qızımız şirin, bacarıqsızın yekəsidi. Bir hündürdaban ayaqqabının üzərində iki addım atmaq 16-17 yaşlı biri üçün nə qədər çətin iş ola bilər axı? Hələ bunun təsvir edilmə forması. Nolub? Sanki qız Marsa ilk dəfə olaraq ayaq basır. Adam özləri demiş, “bunalır”. Eyni örnəkdən səhifə 399-da olan makiyaj səhnəsini də əlavə edə bilərdim…
Lazımsız drama, vol nə bilim milyon neçə.
Sonra içim acıyarak neredeyse popoma gelen saçlarımın kısalışını seyrettim. Saçımdan ayrılan her bir parçada çocukluğum vardı aslında... Ondandı bu kadar israrla onlardan ayrılmak istememem. Ali'nin arada taradığı, ördüğü ve bazen de ben uyuyamayınca hafifçe oynadığı saçlardı onlar.
(Səh. 387)
Barış bu kitabın normal obrazlarından biridir.
Ali hər kəsin sevimlisi, korumacı (!), sahiblənən (!) bir erkəkdi. Bunu da kitabda elə şahşahlı yazıblar ki! Kimi sahiblənmək? Kimi qorumaq? Kimdən? Nədən? 16 yaşlı uşaqların narkotik maddə çəkib (bu da ayrı gülməlidi) qızın üstünə cumanlardan? Hahaha dəhşət!
Bu da Alidən bir səhnə:
"Salak mısın sen?" dedi Tuna iyice sinirlenip. Yüzü kafasıyla aynı rengi almıştı. "Çilekli külotlarını o elbisenin altına giyip rezil mi olmak istiyorsun?!"
"Çilekli kü-külot mu? Yaprak bu herif senin oranın buranın çileklerini nereden biliyor?" diye bağırdı Ali sakin tavrını bozarak. "Ya siz ne yapıyorsunuz o evde?!" diye bir adım atti Tuna'ya doğru. "Ali dur," dedim panikle Ali'nin kolundan tutup. “Askıdan düşmüştü. Balkondan… onların şeye, balkona…”
“Kız sen balkona mı asıyorsun çilekli şeylerini!”
(Səh. 384)
Sanki siz altpaltarı geyinmirsiniz! Bu nə utancaqlıq, bu nə lazımsız qısqanclıq? Oğlan qızın tumanının rəngini bilirsə niyə sadəcə qıza əsəbləşir ki? Olsun, səndən soruşaq tumanını hara asır? Aman Allahım müzakirə etdiyim mövzulara bax! Bu qədər lazımsız mağara dialoqlarla doludu bu kitab.
Hər kəsə də Məsih kimi kömək əlini uzadır. Centlmenmiş :) qəhrəmanmış :)
Kitab onsuz da lazımsız dərəcədə uzundu. Lazımsız. Boş-boş obrazların bir-birinə atmacalarını, davalarını oxuyursunuz.
“Seni her liraya bir bıçak darbesi gelecek şekilde, canice katlederim Sinan, zaten rezil ettin bugün bizi yeterince! Sinirim soğumadan tekrar sinirlendiriyorsun. Ulan şarjda isinan telefona döndüm senin yüzünden, ateş atıyorum en hassas yerlerimden!” (Səh. 352)
Çoxlu təkrarlar və zorla yaranmış cümlələr. “Hassas yerim” sözü bəlkə də 100 dəfə istifadə olunub 490 səhifəlik kitabda. Adamın ürəyi bulanır daha bu sözləri təkrar-təkrar görməkdən. Həm, belə deyinməyi kim edir axı? Belə yaradıcı deyinmələri, qarğışları?
Digər o biri üç obraz; Sinan, Oğuz və Gökhan haqqında danışmağa heç ehtiyac yoxdu. Və onlar ÇOX PİS insanlardı. Çox pis. Kitabda yumor qatıb yazar içinə amma bu onların pis və zorba insan olduqlarını dəyişdirmir. İnsanları görünüşünə görə incitməklər, sözlü təcavüzlər, kitabdakı qızların hamısını narahat etmək. Bunlar yaxşı şeylər deyil, “çapkın” olmaları maraqlı və şirin deyil.
“Zaten daha yeni sevgili adaylığına yükselebildim." (Səh. 361)
Bu İremlə Oğuz obrazlarının dialoqundan kəsilmiş xırda bir cümlədi. Məsələni izah edim, Oğuz ilə sevgili olmaq üçün İrem, çoxlu sayla testdən keçməli olurmuş. İnsan özünə necə hörmət etməz ki, belə bir şeyə razı olar? Belə şeyləri də oxuyanda deyirəm ki, eşşək anqırıb tayını tapıb kitabda.
Yenə də nə də olsa Oğuzun kitabda bu yaşlardakı sevginin necə olması haqqında danışığını sevdim. (Səh. 453)
Gökhanın qısqanclıqları şirin deyil. Çox dəhşətdir! Heç kəs belə biri ilə münasibətdə olmamalıdır! Yaxşı ki, sonradan özü bunu anlayır.
Sevgilisinin dilindən:
“Hayır aptal. Salak kıskançlıkların yüzünden ayrıldık. Sevgi ile alakası olmayan şizofrence kıskançlıkların yüzünden... Evime geldiğinde kızdığın eteklerimden üç tanesini gizlice tişörtüni saklayıp götürdüğün için, bana sırf dersle ilgili bir soran çocuğu uzaktan yanlış anlayıp ağzına silgi soktuğun için seni kandırıp kandırmadığımı anlamak için sürekli Whatsapp'ta konum attırdığın için, özel ders aldığım hoca erkekdi diye aynı dersi almaya kalktığın ve hoca kabul etmeyince onu tehdit ettiğin için... Daha sayayım mı? Bunların hiçbirini aşk gibi masum şeylerle açıklayamazsın. Sevip kıskanmak benim şu an yaptığım gibi olur! Seni birine sarılırken görünce kalbinin acıması, canının yanması gibi bir şey. Şizofrence davranmak değil!” (Səh. 249)
Bu da sonda Gökhanln dilindən:
“Özür dilerim sarışın. Ama ben sana iyi gelmiyorum. Bakaca bunu "Se sana... Ben ve aptal kıskançlığım seni ne hale getirdiyse, o herifin seni rahatsız ettiğjni bile benimle paylaşmadın. Ve şimdi... Karşımda defalarca olduğu gibi ağlıyorsun yine. Ben... ne yaptım sana böyle? Sadece aşıksın diye asla tahammül edemeyeceğin bir herife tahammül etmek... Zor olmuştur eminim ki." (Səh. 460)
Belə deyim kitabı bəyəndim bəyənmədim bilmirəm. Amma kitab lazımsız idi.
·
304 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.