Yalnız insanların başucu eseri..
Kitap mı beni bitirdi, Ben mi kitabı bitirdim kafamda hala soru işaretleri var.. Kitabı çizip karalayarak canına okudum..
Kitap okurken anlamaya, anlamdırma ya çalışıyorsunuz.. Özellikle "Yeraltı" kısmı.. Bir karakter var ama karakterin adı yok.. Sembol olan o karakter aslında sen, ben, biz... vs. adı ne olursa.. çelişki yaşayıp, hayatı anlamaya ve anlandırmaya çalışan.. Kendi iç dünyası ile sürekli kavga halinde olan..
Zaten Dostoyevski okumak; Dostoyevski'nin bize sunmuş olduğu psikolojik tahlilleri ve akıl süzgecimizden geçirerek ve sorgulayarak okumak gerekmez mi? Eğer bu şekilde okumuyorsan, verilen mesajı tam olarak anlayamazsın..
"Madem ben yer altındayım seni de kendime çekmem lazım." demiş sanki.. ilk bölümde beynimden vurulmuşa döndüm,akıl tutulması yaşadım.. Direniyordum "yeraltına inmemek için" ve yazılanları 'anlamamak" için.. Ve sonunda yer altına indim kahraman ben olmuştum.. her birey iki yaşam arasında sıkışmış ve bu sıkışkınlığını arasında bir yaşam idame etme uğraşında.. Bir nevi iki yüzü var.. Çelişkileri, korkuları, sanmaları, tanrıları.. Bir bütün olarak; zevklerin, üzüntüleri, iyiliğin, kötülüğün zaman içerisinde şekilde değiştirebildiği garip bir döngünün içerisindeyiz.. İnsan kendi ruh hali ve yaşamıyla söylediklerimin tam tersi bir noktada olabilir..
Kısaca kitap sana diyor ki!
İnsanın en büyük mahzeni, en derin yeraltısı, en büyük kara kuyusu, beynidir.. Kafasının içindekiler.. Ruhunda ki hiçliğidir..
Aslında hepimizin bir yeraltı dünyası vardır.. Bize bizi hayatı sorgulatan bir yer altı..
Keyifli okumalar..
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.