Fromm bu kitapta sevmenin ilk koşulunun insanın yalnız kalabilme becerisi olduğunu ve öncelikle kendisini sevebilmesi gerektiğini anlatıyor. Ancak yalnız kalabilen, kendine yeten insanın sevgisi gerçek olabilir. Çağdaş insanın yaşamına Huxley'den örnek vererek “yiyen, içen, tüketen, benmerkezciliği esas alan” görüşe karşı çıkıyor. Freud'un içgüdüsel ihtiyaçlardan doğan sevgi ihtiyacını yetersiz buluyor hatta cinsel sevgiden bahsederken cinsel sevginin ancak iki insanın birbirini tam ve gerçek olarak kabul etmesiyle varolan sevgi olarak tanımlıyor. Gerçek sevgi tanımı ise diğerine duyulan canlı ilgi ve yoğunlaşabilme yetisinde saklı. Sevmenin sadece bi yetenek olmadığını bunun çocukluktaki ebeveyn tutumlarıyla şekillenmeye başlayan sonrasında ise deneyimlerle değişime uğrayabilecek bir tutumla değerlendirip sevginin belirli bir kişiye duyulan değil tanınan ve tanınmayan herkese duyulan ilgi ve yoğunlukla tanımlıyor.
·
233 Gösterim
1 Yorum
O az insanlardan olmamak niyetiyle diyelim o zaman😄 Yorumunuz için teşekkürler.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.