Benim için çoğunlukla hayal kırıklığı olan bir kitapla geldim bugün. Normal İnsanlar iki gencin uzun yıllar süren karışık ilişkisini anlatıyor bize. Bu anlatışı ise sade ve çok görmediğim bir yazım tarzıyla yazmış. Kitap dümdüz, mekan ve kişi betimlemelerinden uzak; detaya inilmeden yazılmış. Bu da olan olaylar ne olursa olsun onlardan etkilenmememe sebep oldu. Yine de bunu yargılamak bana düşmez çünkü yazarın yazım tarzı bu.
Kitabın içinde hayata dair o kadar fazla kötü olaya atıf vardı ki buna rağmen kadın ana karakterin hayata karşı bu kadar sert ve yıkılmaz durması şaşırttı beni. Gerçi yaşadığı şeyler onu daha çok psikolojik etkilemiş çünkü şiddet görmekten hoşlanmaya başladı ilerleyen sayfalarda. Diğer yandan erkek karakterimiz Connel’a ise pek ısınamadım. Zaten ikisi de sorunları çözmede sinir bozucu derecede kötüler. İstedikleri hayatı konuşmaktan korktukları için ellerinden kaçırıp durdular.
Anlatacak, konuşacak çok bir şey bulamıyorum ama sonuç olarak şunu diyebilirim. Klasikleşmiş hikayelerden psikolojik incelemeler çıkarmak istemiş yazar ama bana pek hitap etmedi açıkçası. O yüzden umudumu dizisine bağlıyorum, bakalım o nasıl olacak.
134 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.