"Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi"
Vasconcelos kitabı tam on iki günde yazmış ama yirmi yıldan fazla bir zaman yüreğinde taşıdığını söylüyor. Bu duyguyu sizde biraz da olsa hissedebiliyorsunuz. Zeze'nin henüz 5 yaşındayken o minik bedeniyle koca dünyayla baş etmeye çalışması kalbimde derin bir acı bıraktı. Aslında yaşıtlarından çok daha olgun zeki ve hayal dünyası geniş bir çocuk. Fakat bu kirli dünya ona acımıyor, haylaz bir çocuğa dönüşmesine ve umutlarının tıpkı bir toz bulutu gibi yok olmasına neden oluyordu.
Seninle daha önce tanışıp, sonra okurum diye kenara attığım için üzgünüm zeze...
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.