Kitabın başı sonu biraz dağınıqdır. Amma bəzi yerlərində shiningvari gərgin anlar olur. Onun gerisində məncə yazar qalan şeyi işini asanlaşdıraraq bizə buraxıb. Mənim fərziyyəmdə də qızın beynində olur hər şey. O pubda heç vaxt o oğlanla təkrar qarşılaşmır. Sadəcə ehtimalları düşünür. Ailəsini xəyal edir. Ailəsi ölüb. Arada zəng edən insan isə özüdür təbii ki. Xəyaldan çıxa bilmir və çıxması üçün özünü dürtmələyir. Amma istədiyini düşünə bilmir deyə düşünməyə davam edir. Həmişə veriləcək o sual da özünün xəyalıdır. Özünü öldürməsi belə öz əsəridir. Poor poor lucy.