Genç üç doktorun anıları olması daha doğru sanki. Ben asıl kahraman Bomgard'ın anılarında özellikle ilk göreve başladığı sıralardaki kendi kendine konuşmalarını falan çok tatlı bulmuştum ve galiba en "az ızdıraplı" anlarda onlarmış . Bomgard'ın kendini yalnız ve bilgisiz hissettiği bir hâlde adeta mahsur kaldığı kasabada zamanla deneyim kazanması, kendine güveninin artması ve bu hâle gelene kadar karşılaştığı vakalarla mücadelesini okumak çok güzeldi. Ama bu diğer iki doktorumuz için geçerli değil tabi . Birisinin morfin bağımlılığı ile diğerininse savaş ortamında yaşadığı serüvenlerinde, bir doktorun nasıl kendi kendini ölüme sürüklediğini ve bir diğerininse -mesleğinin aksine- bir başkasının hayatına kendi elleriyle son vermesinin hüzünlü hikayesiyle karşılaşıyoruz. Şahsen kitabın en acıklı kısmı benim için morfin bağımlısı doktorumuzun eriyip gidişiydi.. O kendi anılarını yazarken "bunları hiç kimse okumayacak zaten" derken bulunduğu yerden bilmem kaç verst( o kadar çok mesafe ölçüsünden bahsediliyor ki dilimin ucuna bu geldi) ötede ben bile okudum . Neyse, uyarım kitabı duygusal bir anınızda okumayın yeterli.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.