- Ay, bacaklarınız ne zaman öldü Feri Hanım? Yani siz öyle dediniz diye ben de öyle dedim. Yani öldü dedim. Kusura bakmadınız değil mi?
- Yok canım ne kusuru. Annemin gittiği gün öldüler.
- Nereye gitti ki anneniz?
- Bilmem. Bir gün trene bindi ve gitti. Peşinden öyle çok koştum ki. Trenin benden hızlı olduğunu bile bile hiç durmadan koştum. Yere kapaklanana kadar da pes etmedim biliyor musun? Pes etmemeliydim. Annemsiz olmazdı. Annem giderse ben ölürdüm. Yani o zamanlar öyle zannediyordum ama gördüğün gibi buradayım. O gün sadece bacaklarım öldü işte. Sanırım trene yetişemedikleri için çok üzülüp intihar ettiler. Hak ettiler bence, yetişmeliydiler. Hiçbir çocuk annesiz bırakılmamalı.
Böyle anlatıyor Feri bacaklarını hareket ettirememesinin hikayesini. Annesinin onu bırakıp trenle gittiği için her gün trenlere biniyor, belki annesinden bir iz bulur umuduyla. Bulduğunda ne yapacağını da bilmiyor aslında. Ama bu arayışta kendiyle, geçmişiyle hesaplaşıyor aslında. Ve annesine dair bulduğu izler onu geçmişin sırlarıyla karşı karşıya getiriyor hiç umulmadık bir sonla.
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.