Yazar:
Sibel Şenarıcı Öksüm
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 43 dk.
Sayfa Sayısı:
96
Basım Tarihi:
6 Nisan 2022
Yayınevi:
Dağhan Külegeç Yayınları
ISBN:
9786057658456
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Türler:
Yorumlar ve İncelemeler
Bugün sizlere içinizi sızlatacak bir kitapla geldim. Okurken o kadar duygusal şeyler yaşadım ki. Feri’yi o kadar çok sevdim ki sanki yanımda oturmuş sohbet ediyor gibiydik. Çok güzel bir anlatıma sahipti ve mutlaka okunması gereken kitaplar arasında. Sıkılmadan okudum sürekli devamını merak ettiğim için bitirene kadar bırakamadım. O son sayfalarda bir kaç göz yaşı döktüm diyebilirim. Sonu aşırı güzeldi öyle bitmesini beklemiyordum ama çol güzel bir son vermiş yazar.
Feri, annesi onu çok küçük yaşta terketmiş ve bu terkediliş onun bacaklarına sebep olmuştur. Bir daha yürüyememiştir. Kendisine Anneannesi ve Dedesi bakmıştır. Sürekli annesinin yolunu gözlemleyen Feri o gelene kadar tren yolunu gözlemleyerek geçirmiştir çocukluğunu bir umut işte. Annesine çok öfkeli ama onu bulmak İçin de çok mücadele etmiştir. Bir gün yine evden çıkarken Annesi ile küçükken yaptığı kırmızı kedi heykelini bir atölyenin vitrininde görür içinde bir umut kıvılcımı alevlenir ve dükkanın sahibi Ali beyi bulmaya çalışır. Ama tadilattan dolayı oradaki bütün esnaflar dükkanlarını bir kaç günlüğüne kapatmıştır. Bir umutsuzluk çökse de asla yolundan vazgeçmemiştir. Kitabın içerisine ara ara Ferinin küçükken yazdığı günlüğünden bir kaç sayfa bize eşlik ediyor günlüğü okudukça parçalar yerine oturuyor. 11.inci vagonun sırrı çözüldüğünde göz yaşlarıma engel olamadım o sahne o gerçekler o kadar güzel yansıtılmıştı ki
11. VAGONRoman
@11.vagon 85 sayfada insanın aklıyla topaç gibi oynayan, oldukça #sıradışı bir kitap. Hadi gelin sizi Feri ile tanıştırayım. Gerçek adı #feriha ama herkes ona Feri diyor.Feri her yere kendinden burun farkıyla önde giden, #gogol ‘u okuduktan sonra #ölücanlar adını verdiği hissiz bacakları ile #tekerleklisandalyede yaşıyor. Feri’yi tanıdıktan sonra onun yalnızlığı bize de bulaşıyor hemen. Önce Feri’nin yalnızlığının hikayesini öğreniyoruz satır aralarına sıkıştırdığı cümleler ile. Annesi nerede? Bacakları ne zamandan beri onu taşımaktan vazgeçmiş? Her gün bindiği on numaralı vagondan kafasına estiği durakta iniyor Feri. Peki neden neredeyse hep aynı duraklar? Kendi içinde bir dünya kurmuş Feri, insanlardan çok eşyalarla konuşmayı seviyor. Emin Amca, Aziz , Ali Bey, Aylin, Emel, Leyla, Yakup Bey ve diğerleri… Feri’nin hayatında bir şeylerin üstünü örtmek için ağız birliği etmişler sanki yoksa bize mi öyle geliyor. Dışardan bakıldığında mezarlığa ve tren garına yakın kendi halinde bir mahalle Feri’nin mahallesi. Bir de atölyeler var sık sık ziyaret ettiği.Okudukça ,sayfalar çevrildikçe #allahallah bir gariplik var bu işte ama bakalım sonu nereye varacak diye minik bir kurt düşüyor içinize.Hep kafadaki sorulara yenilerini ekleyerek oluşturmuş kurguyu #sibelşenarıcıöksüm ve bu da okurken sizi alıp götürüyor. Ferinin babası nerede? Anneannesi, dedesi, onlara ne ne olmuş? Neler olduğunu anlamaya çalıştıkça işte aklınız bir #topaç olup dönüyor. #agathachristie kitaplarında sürpriz sonları bilirsiniz tahminlerinizde çoğunlukla yanıltır sizi yazar. İşte 11. Vagon’da da şaşırtıcı bir son sizi bekliyor arkadaşlar, şüphelenmeniz mümkün ama tahmin etmeniz imkansız. Kusursuz bir dille su gibi bir Türkçe ile yazılmış, akıcı, sürükleyici, hele bir de çarpıcı sonu olan bir kitap
11. Vagon'u çok beğendim. En çok sevdiğim yönü kesinlikle yazarın bu kadar az sayfa içerisine bu kadar insan, karakter, iç konuşma koyabilmesi ve bütün bunların yarattığı edebiyat hissi oldu. Yazarın başarısı, kitabın akışında teklemeler, tökezlemeler olmaması. Feri'nin iç sesi, olaylar, durumlar hepsi birbirine çok güzel uyum sağlamış bir şekilde akıp gidiyor. Yaşayan karakterler, kanlı canlı karakterler yaratabilmek herhalde bütün yazarların gıpta ettiği, amaçladığı şeylerden birisi olsa gerek. Feri 96 sayfa içerisinde gerçek bir insan olmayı başarabilmiş bir edebiyat karakteri olarak nefes alıp veriyor.
Mutlaka okuyun.
Feri'nin hikayesi bir tren istasyonunda, annesi tarafından terk edilmesiyle ve geriye kalan 2 ölü bacağıyla başlıyor. Hatta annesinin gidişine yetişmediği için ayaklarının intihar ettiğini bile düşünüyor...
Yaşadığı kayıplar ile yalnızlığa mahkum olan Feri, her gün annesinin bindiği trene biniyor, beraber gittiği yerlere gidip eskiyi yad ediyordu. Ta ki annesinden geriye bir iz bulana kadar. Konu burdan sonra varsayımlara bırakıyor yerini. Sürekli bir tahmin etme bataklığına düşüp, acabalarla okuyorsunuz kitabı.
Yazar engelli bir insanın yaşadığı zorlukları, annesizliği, yalnızlığı, toplumun gözünde engelli bireylerin yerini çok güzel işlemiş. Direk o psikolojiye bürünüyorsunuz. Kısacık ama konu olarak sarsıcı bir eserdi. Kitabın sonunda büyük bir sır sizi bekliyor, ben keyifle, merakla okudum. Tavsiye ediyorum okumalısınız kitapla kalın 〰️
11. VAGON
YAZAR: SİBEL ŞENARICI ÖKSÜM
YAYINEVİ: DAĞHAN KÜLEGEÇ YAYINLARI
SAYFA SAYISI : 92
PUANIM: 10/8
Merhabalar..
Bugün #11.vagon ile geldim.
Kapağın güzelliğinden mi bahsetsem, yazarımızın akıcı yazımından mı bir çırpıda okuyup bitirdiğim kitaplardan oldu kendileri
#konusu
Feriha küçük yaşta annesinin onu terk etmesi ile ayaklarını da kaybeder. Annesi gittikten sonra anneannesi ve dedisi ile yaşamaya başlar. Ama yıllarca annesini aramaktan asla vazgeçmez. Her gün trene binip annesinden bir iz bulmak ümidi ile gezer.
Ve yıllar sonra aradığı ize ulaşır. Bu iz Feriha'yı bilmediği gerçeklere de ulaştırır.
️ Sizce Feriha'nın bilmediği gerçekler neler olabilir?
#alıntı
"İki kelime yetiyor seni seven kalbi kırmaya,
Sonra roman yazsan ne fayda.
İki adımda geçiyorsun yalnızlık denen tarafa
Sonra dağlar aşsan ne fayda."
Yayınevinin her eseri beni büyük beklenti içerisine sokuyor ve asla pişman olmuyorum.Kaliteli ,güzel konu ve baskıları ile daha fazla değer görmeyi hakkediyorlar bana kalırsa.
Peki 11.vagon ne anlatıyor?
Kapak Tasarımı kesinlikle konuya uygun bunda anlaşalım öncelikle.Severek okuduğum 11.vagon aslında Ferinin hayatını konu ediniyor.
Feri annesinin onu terketmesinden sonra yalnız başına kalmış, bacakları da onu terkederek yanlızligini daha da arttırmış. Annesinden sonra diğer sevdikleride teker teker göç etmişler ve Ferinin kendi başına her gün aynı saatte penceresinden tren vagonlarını izlediği ve neden diye sorguladığı zamanlara ortak oldum.Feri tekerlekli sandalyesi ile kendi kendine konusmalari ,neden annesinin onu terkettiğini düşünüp duruyor ve bir gün bir dükkanın içinde gördüğü şeye takılıp peşinden gidiyor ona belki de annesini verecek bir şeye...
Feri aslında büyük bir sırrı da öğrenmiyor değil. Okurken Ferinin dünyasına adım atmak onunla düşüncelerine ortak olmak çok güzeldi . Kısa ve dolu dolu bir hikaye idi. Ben son kısımda şaşırdım beklemiyordum. O yüzden benim için güzel bir eserin sonu oldu ..
Yazarımızın kalemine sağlık diyorum. Umarım başka eserlerinde de görüşürüz
@okuyankulkedisi2 moderatörlüğünde @erbulakkitap tarafından basılan @11.vagon kaleminden #11.vagon u okudum ve teşekkür ederim. Çok güzel bir yolculuktu benim için .
Herkese selaaaammm
Bugün size sonunu asla tahmin etmediğim @erbulakkitap cıkmış şahane bir roman ile #11.vagon geldim.
Hadi biraz içeriğine bakalım kitabımız kalın olmamakla birlikte bence çok doyurucu ve merak hissi bırakan bir kitap. Kahramanız feri annesini kaybettikten hemen yürüme yetisini de kaybeder ve tekerlekli sandalyeye mahkum olur. Bacaklarına ‘ölü canlar’ diye hitap edip konuşur. Feri annesizliği derin bir şekilde hisseder ve annesinin gidişine bir türlü anlam veremez bu kafa karışıklığıyla feri önünden geçtiği bir dükkandaki bir süs eşyası onun çocukluğunu hatırlatır ve gizem yavaş yavaş çözülmeye başlar herkesin severek okuyabileceği bu kitap.
Dipnot:11 uğurlu sayımdır bu sonda görmek biraz ürküttü
- Ay, bacaklarınız ne zaman öldü Feri Hanım? Yani siz öyle dediniz diye ben de öyle dedim. Yani öldü dedim. Kusura bakmadınız değil mi?
- Yok canım ne kusuru. Annemin gittiği gün öldüler.
- Nereye gitti ki anneniz?
- Bilmem. Bir gün trene bindi ve gitti. Peşinden öyle çok koştum ki. Trenin benden hızlı olduğunu bile bile hiç durmadan koştum. Yere kapaklanana kadar da pes etmedim biliyor musun? Pes etmemeliydim. Annemsiz olmazdı. Annem giderse ben ölürdüm. Yani o zamanlar öyle zannediyordum ama gördüğün gibi buradayım. O gün sadece bacaklarım öldü işte. Sanırım trene yetişemedikleri için çok üzülüp intihar ettiler. Hak ettiler bence, yetişmeliydiler. Hiçbir çocuk annesiz bırakılmamalı.
Böyle anlatıyor Feri bacaklarını hareket ettirememesinin hikayesini. Annesinin onu bırakıp trenle gittiği için her gün trenlere biniyor, belki annesinden bir iz bulur umuduyla. Bulduğunda ne yapacağını da bilmiyor aslında. Ama bu arayışta kendiyle, geçmişiyle hesaplaşıyor aslında. Ve annesine dair bulduğu izler onu geçmişin sırlarıyla karşı karşıya getiriyor hiç umulmadık bir sonla.
Reklam
